Καμιά Συμπάθεια για τον Διάβολο(1997)

(No Sympathy for the Devil) | Πρώτη προβολή: 23-03-2001

Ο Δημήτρης Αθανίτης μας παραδίδει ένα σενάριο που είναι άψογο. Μας δίνει ένα οπτικοακουστικό προϊόν που είναι θαυμάσιο: Στιλιστικά είναι τέλειο, οι χώροι είναι τόσο φανταστικοί όσο και πραγματικοί, έτσι όπως πρέπει για να αποδοθεί αυτό το νόημα.

Ο Δημήτρης Αθανίτης "παίζει" με την αφήγηση, δημιουργεί μικρά χάσματα που όμως δεν τα αφήνει ακάλυπτα. Οι ήρωές του τόσο απόμακροι αλλά και τόσο καθημερινοί, τόσο κυνικοί αλλά και άλλο τόσο τρυφεροί.

Η ταινία προκάλεσε -στην εποχή της- με την τολμηρή αισθητική της, τα γυμνά πλάνα και τη θεματική της γύρω από τη ζωή και τον θάνατο, τα ναρκωτικά και την εμμονή. Ταυτόχρονα όμως, αναγνωρίστηκε για τη σκηνοθετική της τόλμη, τον εικαστικό της χαρακτήρα και την ατμοσφαιρική της δύναμη.

To νεονουάρ του Δημήτρη Αθανίτη από το μακρινό 1997 ακόμα βιώνεται ως μία υπνωτική, μελαγχολική, πανκ ωδή στον 20 αιώνα, μία απαισιόδοξη πρόβλεψη για το νέο μιλένιουμ, κάτι που γράφτηκε δεκαετίες πριν, αλλά το νιώθεις ως οιωνό που περιμένεις να συμβεί στο μέλλον. Με μία καταπληκτική Λένα Κιτσοπούλου.

Πιστός στις νουάρ επιρροές, ο Αθανίτης («Αντίο Βερολίνο») στήνει μια τολμηρή και στιλιστικά ενδιαφέρουσα, αλλά άνιση αλληγορία, η οποία ξεκινάει από την ελληνική μυθολογία και φτάνει ως το «Στοιχείο του Εγκλήματος».