Η Μεγάλη Μέρα(2023)

(Day of the Fight) | Πρώτη προβολή: 21-08-2025

Έχει δυνατές στιγμές, ένταση, μια κάπως βαριά ατμόσφαιρα και καταφέρνει ακόμα και με τις υπερβολές του να βγάλει συναισθήματα.    

Αυτό το ασπρόμαυρο οδοιπορικό θανάτου, γυρισμένο σε αστικό φόντο παρακμής και θλίψης, σε κερδίζει με την βαθιά μελαγχολία του την οποία ο Χιούστον χειρίζεται προσεχτικά έχοντας ως οδηγό το όμορφο αλλά συγχρόνως ταλαιπωρημένο πρόσωπο του Μάικλ Πιτ, στην καλύτερη μέχρι σήμερα κινηματογραφική ερμηνεία του.            

Ρέπει προς το ανοικονόμητο, το νιώθεις ότι είναι ναρκισιστής στο πως θα συμπεριλάβει στο κάδρο της σκηνές του, έχει την αίσθηση ότι στήνει ένα μικρό διαμάντι, τελικά όμως το ρεζουμέ είναι ένα μάλλον συμβατικό πυγμαχικό δράμα, με ελάχιστη δράση μποξ συνολικά.    

Στο σεμνό σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο Τζακ Χιούστον αφηγείται μια ιστορία μετάνοιας σε ασπρόμαυρο φόντο.        

Αργόσυρτη σκιαγράφηση ενός χαρακτήρα σε αναζήτηση εξιλέωσης με εξαιρετικό καστ γεμάτο φάτσες (Ρον Πέρλμαν! Τζο Πέσι! Στιβ Μπουσέμι!) αλλά χωρίς κάποια ανανεωτική κινηματογραφική σπίθα.    

Ο Μάικλ Πιτ ενσαρκώνει γοητευτικά τον λαϊκό αντι-ήρωα μποξέρ, σ' ένα ανοικονόμητο φιλμ όπου χαζεύεις ώσπου να χτυπήσει το καμπανάκι.    

Ένας συγκινητικός Μάικλ Πιτ επιχειρεί να «μαζέψει» τον σκηνοθετικό ενθουσιασμό του πρωτοεμφανιζόμενου και ανοικονόμητου Τζακ Χιούστον.    

Αρκούντως φεστιβαλικό το αποτέλεσμα για το πιο mainstream κοινό που (ίσως) παρασυρθεί από τα ονόματα του καστ. Χώρια που είναι και... ασπρόμαυρο.