Σκλάβα Της Αγάπης(1976)

(Raba Lyubvi) | 

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Νικίτα Μιχάλκοφ, ο οποίος αντιπαραβάλλει εδώ τα πρώτα βήματα της ρωσικής κινηματογραφίας με τα καθοριστικά για τη χώρα γεγονότα του 1917μέσα από μια ιστορία που μεταλλάσσεται με περίσσιο πνεύμα και ρευστότητα από τσεχοφικού ύφους ηθογραφία σε ρεαλιστικό κοινωνικοπολιτικό δράμα.

Ο Μιχάλκοφ, αν και φλερτάρει με το μελόδραμα δεν καταφεύγει σε αυτό. Σκηνοθετεί ανάλαφρα το φιλμ, ισορροπώντας τις ρομαντικές στιγμές με το δράμα και εντάσσοντας ακόμη και στοιχεία κωμωδίας. Ο λιγότερο εξοικειωμένος θεατής, πάντως, θα αρχίσει να κουνάει λίγο νευρικά το πόδι με τις μεγάλης διάρκειας σεκάνς...

Όντας ακόμη νέος και ακμαίος (σε αντίθεση με το τουλάχιστον αδιάφορο σύγχρονο έργο του ), ο Μιχάλκοφ κάνει μια ρηξικέλευθη αποδόμηση του μελοδράματος, χρησιμοποιώντας παράλληλα ειρωνικά τους κώδικες του βωβού σινεμά. Το αποτέλεσμα, κομψό και φρέσκο για την εποχή του, με τις ημι-ονειρικές σεκάνς καυτηρίασε την πλάνη της σόου μπιζ και μίλησε περισσότερο συναισθηματικά και λιγότερο ορθολογικά για την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Όχι πάντα σε απόλυτη ισορροπία με τις προθέσεις (αφού συχνά παρασύρεται από την κωμική διάσταση των πραγμάτων), σκηνοθέτης άλλωστε όχι μεγάλων δυνατοτήτων (ειδικά στο δεύτερο μέρος της καριέρας του, αν εξαιρέσει κανείς τον «Ψεύτη Ηλιο» του 1994 που υπήρξε και η μεγαλύτερη επιτυχία του), ο Μιχάλκοφ παραδίδει με τη «Σκλάβα της Αγάπης» μια εύπεπτη ματιά πάνω στο πολιτικό φαίνεσθαι και το είναι που δεν μπορεί παρά σήμερα να μοιάζει λίγο εκτός του καιρού της.