Επτά Ψυχοπαθείς(2012)
(Seven Psychopaths) | Πρώτη προβολή: 08-11-2012
Απόστολος Κίτσος
2026-07-20
Μια απολαυστική ταινία, με πολυεπίπεδη σεναριακή δομή και ανεξέλεγκτες εννοιολογικές παραπομπές που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μια ντελιριακή μαύρη κωμωδία που ρουφάς μέχρι τέλους. Μονορούφι. Και θες κι άλλο.
Μαριάννα Ράντου
Αυτό που μένει τελικά στο θεατή μετά την έξοδο από την αίθουσα δεν είναι η βία, το αίμα και οι σκοτεινές ιστορίες καθαυτές, μα οι κοφτερές ατάκες, ο σαρδόνιος τρόπος με τον οποίο ξετυλίγεται η μια ιστορία μέσα στην άλλη και, κυρίως, η παρέλαση των ανεπανάληπτων χαρακτήρων που έπλασε η πένα του MacDonagh και πήραν σάρκα και οστά με τις εκπληκτικές ερμηνείες των Christopher Walken, Sam Rockwell, Woody Harrelson και Tom Waits.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2026-07-18
Ξεκάθαρα σατιρική, είναι η πιο διασκεδαστικά αστεία ταινία της φιλμογραφίας του και η πιο "ανάλαφρη" ίσως, δεδομένων των αναλογιών.
Γιώργος Καραμάνος
Μια ανατρεπτική ταινία και μια διαφορετική πρόταση για την κινηματογραφική σας έξοδο. Αξίζει τον κόπο, και σίγουρα θα κάνει τους πιο μυημένους να γελάσουν.
Γιάννης Σμοΐλης
Το -φιλόδοξο, ιρασιοναλιστικά παιγνιώδες αλλά τελικά ηττημένο απ’ την ανένταχτη εκκεντρικότητά του και γρήγορα ξεχασμένο- Seven Psychopaths, συνιστά μια όμορφη αποτυχία απ’ αυτές που δικαιούνται μια “μεταθανάτια” καλτ φήμη, την οποία πιθανολογούμε ότι θα αποκτήσει σε κάποιο, απροσδιόριστο χρονικά, μέλλον.
Άκης Καπράνος
2026-07-12
Το “8 ½” του Μακ Ντόνα; Η ταινία πάντως έχει πλάκα – και είναι από αυτές που, για το καστ και μόνο, τις ξαναβλέπεις.
Πόλυ Λυκούργου
2026-07-16
Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα («Αποστολή στην Μπριζ») επιχειρεί την απόλυτη μαύρη κωμωδία που κανιβαλίζει όσα αγαπάμε να μισούμε στον cult κόσμο του Χόλιγουντ. Γιατί ο 8ος ψυχασθενής είναι, πάντα, ο θεατής.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2026-07-14
Διασκεδαστική σινεφίλ σάτιρα που γίνεται ακόμη πιο cult επειδή δίπλα στον Κόλιν Φάρελ παίζει ο Γούντι Χάρελσον, και ο Σαμ Ρόκγουελ, και ο Τομ Γουέιτς, και ο Κρίστοφερ Γουόκεν – πού να δεχόταν και ο Μίκι Ρουρκ, που αποχώρησε βρίζοντας τον ΜακΝτόνα…
garis
Συνοπτικά πάντως οι Επτά Ψυχοπαθείς, είναι απλώς κάτι παραπάνω από απλές σημειολογικές αναφορές (Μάρτι = ο Scorsese, Μπικλ = ο Ταξιτζής Τράβις) με τον McDonagh να μην δείχνει την παραμικρή πρόοδο από την εποχή της Μπριζ, χύνοντας τόνους ταλέντου για να σε πείσει πως είναι παγιδευμένος στην σκιά του Guy Ritchie.
Δημήτρης Δανίκας
2026-07-10
Παραλίγο. Δυστυχώς μέτριο. Αν και το story ξεκαρδιστικό.
Θανάσης Πατσαβός
2026-07-08
Ο σκηνοθέτης του «Αποστολή στην Μπριζ», Μάρτιν ΜακΝτόνα, επιστρατεύει για δεύτερη φορά τον Κόλιν Φάρελ και επανέρχεται δριμύτερος με μια ακόμα πιο εκκεντρική, ακραία και αιματοβαμμένη μαύρη κωμωδία, που χάνει όμως σταδιακά κάθε έλεγχο και σεναριακή ισορροπία.
Ηλίας Φραγκούλης
Περισσότερο ένα σινεφιλικό αστείο… gone wrong, το φιλμ ξεκινά σαν ένα ευχάριστο ανέκδοτο που σε κάνει να γελάς ουκ ολίγες φορές στη διαδρομή, πριν σου χαλάσει την τελική εικόνα με ένα punchline που παγώνει στα χείλη σου. Όσοι αναγνωρίσουν τους κώδικες αναφορών, θα περάσουν λίγο καλύτερα.
Χρήστος Μήτσης
2026-07-06
Σπιντάτη, ατακαδόρικη, κατά στιγμές ξεκαρδιστική, αλλά ασύνδετη δραματικά και άναρχη αφηγηματικά μαύρη κωμωδία από τον οσκαρικό δημιουργό της «Αποστολής στην Μπριζ».
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2026-07-04
Έχει τις στιγμές του αλλά είναι μακράν η πιο αδύναμη στιγμή της φιλμογραφίας του βραβευμένου δημιουργού.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-07-02
Η ταινία μοιάζει με βίαιο ανέκδοτο που πολύ θα ήθελε να ήταν ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο αλλά τελικά το μόνο που καταφέρνει είναι να μοιάσει με κακέκτυπο ταινίας του Κουέντιν Ταραντίνο.
