Trainspotting(1996)

Πρώτη προβολή: 24-05-1996

Περνωντας απο ακρως σουρεαλιστικες καταστασεις και με μια κριτικη ματια στη Σκωτια και τους ανθρωπους της αυτο το πρωιμο και οχι τοσο σκληρο "Ρεκβιεμ για ενα Ονειρο" μας περναει απο την προσκαιρη ψευσαισθηση της ευτυχιας που γεμιζει η ηρωινη τον εγκεφαλο, στην πραγματικοτητα.     

Το «Trainspotting», ένωσε μια γενιά που φοβήθηκε πως όταν ενηλικιωθεί, δεν θα έχει επιλογές, δεν θα μπορεί να διαλέξει ό,τι θέλει, δεν θα έχει κάτι για το οποίο ν' αξίζει να ζει. Και της έδωσε ακριβώς την κινηματογραφική γλώσσα που χρειαζόταν για να το εκφράσει. Και μετά να μεγαλώσει και να βλέπει την ταινία με χαμόγελο.

Μοναδικό της μειονέκτημα, κατά την άποψή μου, η μικρή της διάρκεια, καθότι είχε και άλλα να προσφέρει, ωστόσο παραμένει μια από τις πιο ολοκληρωμένες ταινίες με θέμα τα ναρκωτικά, που πολλοί πρέπει να δουν.    

Όσο κι αν ψάξετε, δε θα βρείτε ούτε μια στιγμή που να πηγαίνει χαμένη στο «Trainspotting» κάθε δευτερόλεπτο επιφυλάσσει μια έκπληξη, μια ατάκα, ένα σκηνοθετικό παιχνίδι, μια γκριμάτσα, κάτι που πρέπει να προσέξετε.

Ένα σοκαριστικό οδοιπορικό στον κόσμο των ναρκωτικών, με φόντο τη λούμπεν πλευρά της σκωτσέζικης κοινωνίας, που εξελίχθηκε σε ταινία-ορόσημο για το βρετανικό σινεμά και τη δεκαετία του ’90.

Αποδομώντας πλήρως το «βρετανικό όνειρο» της δεκαετίας του 1990, τούτο το γρήγορο, φευγάτο, ακραίο, αστείο αλλά και βαθιά τραγικό φιλμ που στηρίζεται στο underground μπεστ σέλερ του Ιρβινγκ Γουέλς με τον ίδιο τίτλο, έγινε παγκόσμιο φαινόμενο στην εποχή του και έβαλε τον δημιουργό του στον χάρτη των νέων ταλέντων εκείνης της εποχής.

Η ταινία που σφράγισε το βρετανικό σινεμά (και εν γένει το σινεμά) της δεκαετίας του ’90 από τον άνθρωπο που λίγο αργότερα απέσπασε το Οσκαρ παρά την άνιση φιλμογραφία του.

Ταινία-ορόσημο για το βρετανικό σινεμά των ‘90s, όπου το μαύρο χιούμορ, η πρωτοποριακή σκηνοθεσία και το πολυσυλλεκτικό soundtrack συνθέτουν ένα αισθητηριακό ντελίριο.

Αν υπάρχει κάτι που κάνει αυτή τη ταινία διαφορετική από το σύνολο των "drug movies" είναι η προσπάθεια της να αποφύγει οποιαδήποτε επικριτική, ηθικοπλαστική αναφορά, η περισσή συμπάθεια με την οποία περιβάλλει τους ήρωες της, η άρνηση της να δώσει άμεσες απαντήσεις καθώς και το αισιόδοξο εν γένει μήνυμα της:ακόμη και άτομα σαν τον Renton ή τον Spud (junkies μεγίστου βαθμού δηλαδή) μπορεί να έχουν προοπτικές.