The Handmaid's Tale : Season 2(2018)

Οι εξελίξεις της σεζόν είναι πολλές και δυνατές και κάθε επεισόδιο είναι απόλαυση!

Στο δεύτερο κύκλο, χωρίς την υποστήριξη του έργου της Margaret Atwood στο μεγαλύτερο μέρος της, η αλήθεια είναι ότι παρακολουθήσαμε τη σειρά να κάνει κάποια "κοιλιά", από την οποία ανέκαμψε έως το τέλος, δίνοντας την έμφαση που περιμέναμε σε θέματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, το περιβάλλον, η διάσπαση της οικογένειας.

Το The Handmaid's Tale κατάφερε να επιστρέψει ακόμα πιο αδυσώπητο και συναισθηματικά εξουθενωτικό, αλλά παραμένει ευτυχώς ένα απαραίτητο για την εποχή μας τηλεοπτικό προϊόν που απέδειξε ότι δικαίως συνεχίστηκε, παρότι το αρχικό υλικό του, το ομώνυμο βιβλίο της Μάργκαρετ Άτγουντ, εξαντλήθηκε σεναριακά στην πρώτη σεζόν.

Όλο αυτό το κλίμα της δυστοπίας αποτυπώνεται χάρη στην άριστη σκηνοθεσία που με τα αργά πλάνα και την αντίθεση των ανθρώπινων φιγούρων στο πολλές φορές αφιλόξενο, χειμωνιάτικο ή βροχερό τοπίο, δείχνει τον καταπιεστικό χαρακτήρα του Gilead.

Οι καταπιεσμένες γυναίκες -και όχι μόνο- της περσινής σεζόν του "The Handmaid's Tale" μας πήγαν σε ένα επίπονο τηλεοπτικό ταξίδι γεμάτο όχι μόνο δράμα και φόβους, αλλά και έντονο σασπένς.

Είναι μια σειρά που λίγο-πολύ τα έχει όλα. Και δράμα και αγωνία και πολιτικοκοινωνικά μηνύματα και love stories και συγκίνηση και γενναίες δόσεις σοκ. Και το κυριότερο: είναι απρόβλεπτη, δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει ούτε πού ακριβώς θα καταλήξει.

Στον δεύτερο κύκλο του, το The Handmaid's Tale μετατράπηκε σε μια κακώς εννοούμενη prestigious τηλεοπτική σειρά με ένα κυριλέ coolness που περιλαμβάνει σαπουνοπερικές απανωτές ανατροπές χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκτυπο, χωρίς καμία ουσιαστική εξέλιξη της ιστορίας, χωρίς καμιά συναισθηματική και προσωπική ανάπτυξη των χαρακτήρων.