Ο Κύριος Κλάιν(1976)
(Mr. Klein) | Πρώτη προβολή: 25-07-2018
Νίκος Γαργαλάκος
Εντυπωσιακά σκηνογραφημένο, με ανυποχώρητη αινιγματικότητα, αίσθημα ελλοχεύουσας απειλής και οξύ πολιτικό λόγο, το «Mr. Klein» αποτελεί ένα αριστούργημα καφκικής υφής, με κεντρικό στοιχείο εμβάθυνσης την κρίση ταυτότητας του θύτη που μετατρέπεται σε θύμα, φιλοξενώντας ίσως την καλύτερη ερμηνεία στην καριέρα του Αλέν Ντελόν.
Ρόμπυ Εκσιέλ
2018-07-20
Ο Τζόζεφ Λόουζι κεντά πάνω στο αγαπημένο του θέμα, της ταυτότητας, και ο Αλέν Ντελόν συνθέτει μια από τις καλύτερες ερμηνείες του σε ένα σταθερά επίκαιρο «θρίλερ» που επανεκδίδεται με ανακαινισμένες κόπιες. Μην το χάσετε.
Κωνσταντίνος Σαμαράς
Τα πάντα εδώ φλερτάρουν με το μηδέν: ανύπαρκτη η επαφή των σωμάτων, η θερμοκρασία τους καρφωμένη... στο μηδέν της κλίμακας Κελσίου. Μόλις μια βαθμίδα πάνω από την απόλυτη σιωπή οι φωνές και μηδενισμένο το ηχόχρωμά τους. Άλλωστε στον «βαθμό μηδέν» επιθυμεί να εκπέσει και ο ίδιος ο Klein, παρασύροντας εαυτόν σε ένα αβυσσαλέο υπαρξιακό κενό.
Στράτος Κερσανίδης
Σκοτεινός κι απόμακρος με χιτσοκικό σασπένς και καφκική εξέλιξη, ο Λόουζι προσεγγίζει με όρους περισσότερο ψυχολογικούς το ήρωά του ο οποίος μοιάζει να βυθίζεται σε έναν εφιάλτη ο οποίος τον μαγνητίζει. Θέτει το θέμα της ταυτότητας και του τρόπου με τον οποίο μπορεί κάποιος να αποδεχτεί ή να αφεθεί στην υιοθέτηση κάποιας που δεν του ανήκει.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Ο Λόουζι ξετυλίγει ένα περίτεχνο κουβάρι παραλόγου και παράνοιας που, αντί να δείχνει τον δρόμο προς μια λυτρωτική έξοδο, σπρώχνει τον κεντρικό του ήρωα ολοένα και πιο βαθιά σε έναν δαίδαλο εμμονής και αυτοκαταστροφής. Το αψεγάδιαστο πρόσωπο του Αλέν Ντελόν (στις ίδιες τονικότητες η ερμηνεία του, ανά στιγμές, με το Le Samouraï), με τα παγωμένα γαλανά μάτια και τις τέλειες αναλογίες, γίνεται ξαφνικά ο αμείλικτος καθρέφτης όλων των ενοχών που βαραίνουν τις πλάτες μιας αμαρτωλής κοινωνίας.
Γιάννης Αποστολίδης
Μία από τις σημαντικότερες ταινίες του πολιτικοποιημένου Αμερικανού δημιουργού Joseph Losey με έναν διαφορετικό Αλέν Ντελόν σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες του.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-07-06
Χωρίς να προσφέρει καθαρή έκβαση στην ανθρώπινη παρεξήγηση, ο Κύριος Κλάιν πραγματεύεται το ευπρόσωπο τέρας του αμοραλισμού και της συλλογικής αδιαφορίας, αξιοποιώντας το εμβληματικό πρόσωπο του «λευκού» Ντελόν ως φωτογενή καθρέφτη της συνείδησης που παραμένει εγκληματικά ουδέτερη.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2018-07-14
Έργο μυστηριώδες, δαιδαλώδες, σκοτεινό, ενίοτε ανεξήγητο και βαθιά πολιτικό...
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-07-16
Καφκικός Τζόζεφ Λόουζι, με αυτοβιογραφικούς απόηχους (ο Λόουζι είχε εκδιωχθεί την εποχή του Μακαρθισμού – ήταν στη μαύρη λίστα της HUAC - και έφυγε στις αρχές των '50 για την Ευρώπη) και ένα ανατριχιαστικό, σοκαριστικό, αξέχαστο τέλος.
Χρήστος Μήτσης
2018-07-18
Σεζάρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας για ένα καφκικό θρίλερ που αγγίζει τα όρια της μοντέρνας τραγωδίας και στοχάζεται πολιτικά πάνω στις έννοιες της ταυτότητας, της μοίρας και της ιστορικής αναγκαιότητας.
Παναγιώτης Παναγόπουλος
2018-07-08
Ένας συνδυασμός γνήσιου movie star, όπως ο Αλέν Ντελόν, με τη δουλειά ενός γνήσιου auteur, όπως ο Τζόζεφ Λόουζι, δεν θα πρέπει να αγνοηθεί από θεατές που αγαπούν το σινεμά και θέλουν να γνωρίσουν ή να θυμηθούν σημαντικές ταινίες από το παρελθόν.
Ηλίας Δημόπουλος
2018-07-12
«Ο Κύριος Κλάιν» είναι η οριακή, ενδεχομένως και καλύτερη, στιγμή μιας εντυπωσιακής, περίπλοκης και σκοτεινής φιλμογραφίας ενός δημιουργού αποσιωπημένου σήμερα από την πλειοψηφία των σινεφίλ.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-07-10
Μια από τις πιο συγκλονιστικές ταινίες πάνω σ' αυτό το θέμα η οποία κάπως υποτιμήθηκε την εποχή της.
Λήδα Γαλανού
2018-07-04
Σε επανέκδοση η διάσημη και ακόμα συναρπαστική, γεμάτη συμβολισμούς, ταινία του Λόουζι για την ανθρώπινη ταυτότητα και συνείδηση.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-07-02
Από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα τόσο του αμερικανού σκηνοθέτη Τζόζεφ Λόουζι («Ο υπηρέτης») όσο και του γάλλου σταρ Αλέν Ντελόν.
kazanipouvrazei
Ντουμπλ φας, ανησυχητικό και περίπλοκο το μυστήριο που στήνει ο Τζόζεφ Λόουζι, το οποίο δεν λύνει ξεκάθαρα ούτε στο φινάλε, αφήνοντας την υπαρξιακή αγωνία του πρωταγωνιστή να διαπεράσει το θεατή και να μοιράσει απόγνωση και πανικό.
