Σκέφτομαι να Βάλω Ένα Τέλος(2020)
(I'm Thinking of Ending Things) | Πρώτη προβολή: 04-09-2020
Χρήστος Σκυλλάκος
Το σινεμά τώρα μπορεί να πεθάνει, κατά Kaufman, μπορούμε να πούμε. Σκεπτόμενος πως μπορεί να βάλει ένα τέλος, όπως και ο τίτλος της ταινίας του, έκανε μια προσπάθεια να το κάνει ίσως, πάνω στη φόρμα αφήγησης. Ανακάλυψε ένα αφηγηματικό μοντέλο με το οποίο μπορούν να συμπυκνωθούν νοήματα που ταλαιπωρούν χρόνια. Αυτό είναι άλλωστε το σινεμά, και η τέχνη γενικότερα. Συμπύκνωση του χρόνου. Εδώ βρήκε μια απόλυτη ισορροπία.
Λάζαρος Κολαξής
Το πρόσφατο εγχείρημα του μόνιμα δημιουργικού Kaufman (φέτος κυκλοφόρησε και ένα γιγαντιαίο μυθιστόρημα) διαθέτει όλα τα γνωρίσματα της σπουδαίας Τέχνης – όχι μόνο αξιοποιεί στο έπακρο την κινηματογραφική γλώσσα, αλλά θέτει δύσκολα ερωτήματα για τις ανθρώπινες σχέσεις και την ίδια την ύπαρξη. Κι όλα αυτά μέσω μιας απαιτητικής αφήγησης, η οποία καταφέρνει να επικοινωνήσει τις ιδέες της, παρά την περιπλοκότητα της.
Σόλωνας Παπαγεωργίου
Το I'm thinking of ending things αστράφτει λαμπερά σα διαμάντι.
Σοφία Γιαννοπούλου
2020-09-20
Το "I'm Thinking of Ending Things" δεν είναι για όλους, η πολύπλοκη, πολυδιάστατη πλοκή θα γοητεύσει και θα προβληματίσει κάποιους, ενώ ίσως μπερδέψει και κουράσει κάποιους άλλους, σίγουρα όμως θα αφήσει το δικό της ιδιαίτερο στίγμα.
Σταυρούλα Μακρή
Σίγουρα πρόκειται για μια ιστορία που μιλάει για τη μοναξιά, τη πίεση του να μην είσαι μόνος, τις ανασφάλειές μας που συχνά μέσα από τη συμπεριφορά μας και τις εμμονές μας βγάζουμε πάνω στις σχέσεις μας με τους γύρω μας. Με μια κινηματογραφική γλώσσα πυκνή και δυσνόητη πλέκεται ένα γαϊτανάκι προβληματισμών για τη μοναξιά των σχέσεων και τον ανθρώπινο ψυχισμό.
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου
Γι' άλλη μια φορά, ο Charlie Kaufman έχει πιάσει κάτι που μας διαφεύγει και θέλει να το μοιραστεί μαζί μας.
Μάνος Θηραίος
Επιστρατεύοντας τον Λούκας Ζαλ (Ψυχρός Πόλεμος) στη διεύθυνση φωτογραφίας, σε συνδυασμό με το μοντάζ του Ρόμπερτ Φρέηζεν, ο Κάουφμαν στήνει μια ταινία που ξεκινά από τον ρεαλισμό για να καταλήξει σε ένα αμίμητου κάλους μουσικοχορευτικό παραλήρημα εκεί προς το φινάλε, δίνοντας υπόσταση στη μοναξιά και την απόγνωση, καθώς οδεύουν προς τη λυτρωτική και αβάσταχτη αλήθεια -όποια κι αν καταλάβετε πως είναι αυτή.
Ελένη Κουκουρίκου
Είναι δύσκολο να συγκαταλέξουμε την ταινία σε ένα είδος, μιας και η ταινία που παίζει σε πολλά γήπεδα, είτε πρόκειται για δράμα, γλυκόπικρη κωμωδία ή ακόμα και για μια φρίκη. Αυτή η ταινία σίγουρα δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο.
Ιωάννα Βαρδαλαχάκη
Η τελευταία ταινία του Τσάρλι Κάουφμαν αποτελεί ένα υπαρξιακό παιχνίδι, μια κραυγή απελπισίας και παράλληλα ένας φωτεινός δρόμος για την ύπαρξη ως κίνηση, και ίσως και εξέλιξη. Το μόνο που χρειάζεται η ταινία είναι να είσαι έτοιμος ως θεατής για να την δεις, για να σε τυλίξει στην αμηχανία και το περίπλοκο της ύπαρξης, της ταυτότητας, του χρόνου.
Χριστίνα Κουτρουλού
Δεν υπάρχει αναγκαιότητα να ανακαλύψουμε σε ποια χρονική περίοδο τα συλλογιέται όλα αυτά ο Τζέικ: καθετί που εξετάζεται ή απλά αναφέρεται μπαίνει σα να θέλει να προβληματίσει, βρίσκοντας τον καθένα μας σε μια γνώριμη προσωπική στιγμή. To I'm Thinking of Ending Things έχει επομένως αρκετά για να σταθείς ξανά και ξανά μπροστά στην ιστορία του. Πάντα άλλωστε θα υπάρχουν κι εκείνες οι σωτήριες «Αλυσίδες!», ώστε να βγεις από τα χιόνια.
cinepivates
Το I'm thinking of ending things αποτελεί ένα συναισθηματικό ταξίδι στον χωροχρόνο, ένα ταξίδι στη μνήμη, σε όλα όσα είναι αληθινά και σε όσα δεν είναι, σε όσα θα θέλαμε και σε όσα αποκτήσαμε. Σε όλα αυτά που είναι δικά μας, σε όλα αυτά που ανήκουν στους άλλους, σε όλα όσα αναζητούμε και σε όλα όσα τελικά βρίσκουμε. Μια αναζήτηση του εαυτού μας και του άλλου.
Γιώργος Πρίτσκας
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άλλοι άνθρωποι. Οι σκέψεις τους είναι οι απόψεις κάποιου άλλου, οι ζωές τους μια μίμηση, τα πάθη τους ένα απόφθεγμα". Σε αυτές τις φράσεις εκφράζεται ο μεγαλύτερος θεματικός άξονας της ταινίας. Το I'm Thinking of Ending Things πλάθει έναν σύγχρονο Frankenstein, φτιαγμένο όχι από κομμάτια ξένων σωμάτων, αλλά κομμάτια ξένων ιδεών. Έναν εσωτερικό κόσμο - παζλ που πασχίζει να συμπληρωθεί με ξένα κομμάτια για να αποκτήσει μια εγκυρότητα. Στην πορεία όμως βρίσκει ή χάνει τον εαυτό του;
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2020-09-12
Ο τρόπος που ο Kaufman καταγράφει την ίδια την ύπαρξη ως μια καθημερινή άσκηση φθοράς και πλήρωσης προς τον ορίζοντα (προς το Τέλος) είναι με έναν τρόπο καθηλωτικός- για ταινία δύο ωρών, στο Netflix, την οποία παρακολουθούσα χωρίς ακριβή συναίσθηση του τι παρακολουθώ, ομολογώ πως το βρήκα τρομερά δύσκολο να πάρω την προσοχή μου από πάνω της.
Μάρα Θεοδωροπούλου
2020-09-10
Η νέα ταινία του σεναριογράφου της «Αιώνιας Λιακάδας Ενός Καθαρού Μυαλού» είναι, φυσικά, αδύνατον να εξηγηθεί. Μπορείτε να την αισθανθείτε αντί να προσπαθήσετε να την κατανοήσετε;
Θοδωρής Λέννας
2020-09-08
Δεν είναι εύκολο ούτε να το αγαπήσεις, ούτε να το απολαύσεις, ούτε να μείνεις 100% συγκεντρωμένος στο φιλμ του Κάουφμαν. Δεν μπορεί, όμως, σε κάποια από τις δεκάδες θολές και διαστρεβλωμένες αντανακλάσεις της ταινίας να μην εντοπίσεις και ένα κομμάτι του εαυτού σου. Και αυτό από μόνο του αρκεί για να σε συντροφεύει στο μυαλό σου μέρες αφότου την έχεις δει...
Στέργιος Πουλερές
2020-09-14
Η ταινία είναι ένα από τα πράγματα που τελειώνουν, αλλά πολλά από τα πράγματα που σε τροφοδοτεί, αργούν πολύ να τελειώσουν αφού την δεις. Η συγκίνηση είναι ένα από τα πιο βασικά. Αρκετά όμως με τις υποβολές. Μόνο αν την δεις μπορείς να (μην) καταλάβεις...
Κωνσταντίνος Κόντης
2020-09-16
Κανείς θα μπορούσε να κατηγορήσει την ταινία πως δεν έχει συνοχή ούτε κατεύθυνση, πως δεν "γίνεται" κάτι και πως απλά παρακολουθούμε γεγονότα και συνειρμούς χαλαρά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Όλα αυτά όμως στην πραγματικότητα ίσως να είναι τα δυνατά σημεία του I'm thinking of ending things. Είναι ακριβώς ένα έργο που σκέπτεται πάνω στην γραμμικότητα της αφήγησης, που αναζητεί το όριο στο τι πρέπει να είναι εξιστόρηση μιας ιστορίας, που μας κάνει να αναρωτηθούμε για το πώς τελικά δομείται ο φιλμικός χρόνος.
Δημήτρης Πολιτάκης
2020-09-18
Η ταινία του Κάουφμαν δεν επιζητά αποκρυπτογράφηση, επιζητά να μπει στο δέρμα σου και στο μυαλό σου, αν έχεις φυσικά την προδιάθεση για κάτι τέτοιο (θα μπορούσε να συνοδεύεται με προειδοποίηση τύπου «εισέλθετε με δικό σας ρίσκο»).
Νίκος Γιακουμέλος
Το ITOET είναι ένα υπέροχο, συναισθηματικό mindfuck το οποίο ούτε υποτιμά τον θεατή του ούτε προσπαθεί να τον εντυπωσιάσει. Απλά του θέτει μια ερώτηση. Και ναι, ίσως τη θέτει επιτηδευμένα και με πολλά επιπλέον στοιχεία. Ωστόσο αυτά δεν είναι απαραίτητα για να δοθεί μια απάντηση προσωπική. Δε χρειάζεται να ξέρετε το musical Oklahoma, το οποίο παίζει στο αινιγματικό φινάλε για να νιώσετε τελικά την κατάληξη. Και τελικά, ίσως να μην έχει και σημασία, αφού ίσως να μην είμαστε ούτε καν οι θεατές εκεί.
Άρης Αλεξανδρής
Σαν απολαυστική παράθεση απανωτών ονείρων, με το ρεαλιστικό κομμάτι του να μπλέκεται αδιάκριτα στο ακατανόητο και φανταστικό, το I'm Thinking of Ending Things είναι στην ουσία ένας εκτεταμένος συμβολισμός, μία αλληγορία για τις ανθρώπινες ταυτότητες και τον αναπόδραστο τρόπο που αυτές μεταλλάσσονται.
Πόλυ Λυκούργου
2020-09-06
Ευφυής. Πολυσύνθετα φιλοσοφημένη. Αβάσταχτα αληθινή, παρά τον προφανή σουρεαλισμό της. Μία ταινία που εκτιμάς και υποκλίνεσαι. Αλλά δεν θα την αγαπήσεις ποτέ. Μπροστά στο απύθμενο σκοτάδι του 60χρονου Κάουφμαν, σου λείπει ακόμα περισσότερο η λιακάδα της κινηματογραφικής νιότης του (σας).
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Μια εγκεφαλική, χιουμοριστική αλληγορία, από τον σεναριογράφο του Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού (2004) και σκηνοθέτη των: Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς και Anomalisa.
nikos fekkas
Πρόκειται για μια κουλτουριάρικη ταινία που απευθύνεται αποκλειστικά σε σινεφίλ κοινό αλλά και σε αυτούς που έχουν διαβάσει το βιβλίο στο οποίο βασίζεται μιας και αυτό θα τους διευκολύνει να βγάλουν μια άκρη για το τι πραγματικά γίνεται στην ταινία οπότε το mainstream κοινό και αυτοί που περιμένουν να δουν θρίλερ ή κάτι το διασκεδαστικό ας μείνουν μακριά!
Νάκης Αντωνίου
Είναι μια ιστορία που θα σε μπερδέψει, με το ''WTF'' να έρχεται στο μυαλό σου κάθε τόσο όσο προχωρά η ιστορία, και το τι είναι αληθινό και τι όχι, το τι έγινε στ' αλήθεια και τι όχι είναι μπλεγμένα κόμπος, αλλά σε κρατά εκεί γιατί τα πράγματα γίνονται όλο και πιο παράξενα. Το φινάλε αν το καταλάβεις θα σε δικαιώσει, αν όχι τότε την επόμενη φορά που θα θέλεις να δεις μια νέα ταινία μυστηρίου του Netflix θα το σκεφτείς διπλά και τριπλά.
Άγγελος Πολύδωρος
Ταινία με καθαρά ψυχολογικό υπόβαθρο, αλλά με σουρεαλιστική σύλληψη. Κάουφμαν είναι αυτός και για να βάλω ένα τέλος: ίσως είναι από τις ταινίες που πρέπει να τη δεις δυο φορές.
Απόστολος Κίτσος
2020-09-04
Σκέψεις ζόφου, εσωτερική τρικυμία, βαθύτερες υπαρξιακές αναζητήσεις, μια στοιχειωτική αίσθηση εσωτερικού τρόμου στις σκηνές του σπιτού, ένα πυκνό, υπνωτιστικό ενδοσκοπικό παραλήρημα του αγαπημένου μας Τσάρλι Κάουφμαν που ίσως και να σε κουράσει αυτή την φορά, σίγουρα θα σου προκαλέσει σύγχυση, αν όμως σε απορροφήσει, θα σε ταξιδέψει.
Σοφία Γουργουλιάνη
Συνολικά, πρόκειται για μια ταινία που επιτελώντας την ουσία της τέχνης, μπορεί να σας εκπλήξει. Μια ταινία που μοιάζει όμως τελικά να βρίσκει τον εαυτό της στο στρατόπεδο του εύκολου «χιπστερισμού» και της λίγης ουσίας.
Νίκος Δρίβας
2020-09-02
Γενικότερα ενώ υπήρχαν δυνατότητες η αξιοποίηση δεν ήταν αυτή που έπρεπε, καθώς ο σκηνοθέτης αδικεί τον εαυτό του, καθώς από ένα σημείο και μετά μπερδεύει, μοιάζει εντελώς αμήχανη, μιας και το τελευταίο της κομμάτι δείχνει σαν να είναι από άλλη ταινία.
