Σκέφτομαι να Βάλω Ένα Τέλος(2020)

(I'm Thinking of Ending Things)  Πρώτη προβολή: 04-09-2020

Το "I'm Thinking of Ending Things" δεν είναι για όλους, η πολύπλοκη, πολυδιάστατη πλοκή θα γοητεύσει και θα προβληματίσει κάποιους, ενώ ίσως μπερδέψει και κουράσει κάποιους άλλους, σίγουρα όμως θα αφήσει το δικό της ιδιαίτερο στίγμα.

Η ταινία του Κάουφμαν δεν επιζητά αποκρυπτογράφηση, επιζητά να μπει στο δέρμα σου και στο μυαλό σου, αν έχεις φυσικά την προδιάθεση για κάτι τέτοιο (θα μπορούσε να συνοδεύεται με προειδοποίηση τύπου «εισέλθετε με δικό σας ρίσκο»).

Κανείς θα μπορούσε να κατηγορήσει την ταινία πως δεν έχει συνοχή ούτε κατεύθυνση, πως δεν "γίνεται" κάτι και πως απλά παρακολουθούμε γεγονότα και συνειρμούς χαλαρά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Όλα αυτά όμως στην πραγματικότητα ίσως να είναι τα δυνατά σημεία του I'm thinking of ending things. Είναι ακριβώς ένα έργο που σκέπτεται πάνω στην γραμμικότητα της αφήγησης, που αναζητεί το όριο στο τι πρέπει να είναι εξιστόρηση μιας ιστορίας, που μας κάνει να αναρωτηθούμε για το πώς τελικά δομείται ο φιλμικός χρόνος.

Η ταινία είναι ένα από τα πράγματα που τελειώνουν, αλλά πολλά από τα πράγματα που σε τροφοδοτεί, αργούν πολύ να τελειώσουν αφού την δεις. Η συγκίνηση είναι ένα από τα πιο βασικά. Αρκετά όμως με τις υποβολές. Μόνο αν την δεις μπορείς να (μην) καταλάβεις...

Ο τρόπος που ο Kaufman καταγράφει την ίδια την ύπαρξη ως μια καθημερινή άσκηση φθοράς και πλήρωσης προς τον ορίζοντα (προς το Τέλος) είναι με έναν τρόπο καθηλωτικός- για ταινία δύο ωρών, στο Netflix, την οποία παρακολουθούσα χωρίς ακριβή συναίσθηση του τι παρακολουθώ, ομολογώ πως το βρήκα τρομερά δύσκολο να πάρω την προσοχή μου από πάνω της.

Η νέα ταινία του σεναριογράφου της «Αιώνιας Λιακάδας Ενός Καθαρού Μυαλού» είναι, φυσικά, αδύνατον να εξηγηθεί. Μπορείτε να την αισθανθείτε αντί να προσπαθήσετε να την κατανοήσετε;

Δεν είναι εύκολο ούτε να το αγαπήσεις, ούτε να το απολαύσεις, ούτε να μείνεις 100% συγκεντρωμένος στο φιλμ του Κάουφμαν. Δεν μπορεί, όμως, σε κάποια από τις δεκάδες θολές και διαστρεβλωμένες αντανακλάσεις της ταινίας να μην εντοπίσεις και ένα κομμάτι του εαυτού σου. Και αυτό από μόνο του αρκεί για να σε συντροφεύει στο μυαλό σου μέρες αφότου την έχεις δει...

Ευφυής. Πολυσύνθετα φιλοσοφημένη. Αβάσταχτα αληθινή, παρά τον προφανή σουρεαλισμό της. Μία ταινία που εκτιμάς και υποκλίνεσαι. Αλλά δεν θα την αγαπήσεις ποτέ. Μπροστά στο απύθμενο σκοτάδι του 60χρονου Κάουφμαν, σου λείπει ακόμα περισσότερο η λιακάδα της κινηματογραφικής νιότης του (σας).

Σκέψεις ζόφου, εσωτερική τρικυμία, βαθύτερες υπαρξιακές αναζητήσεις, μια στοιχειωτική αίσθηση εσωτερικού τρόμου στις σκηνές του σπιτού, ένα πυκνό, υπνωτιστικό ενδοσκοπικό παραλήρημα του αγαπημένου μας Τσάρλι Κάουφμαν που ίσως και να σε κουράσει αυτή την φορά, σίγουρα θα σου προκαλέσει σύγχυση, αν όμως σε απορροφήσει, θα σε ταξιδέψει.

Γενικότερα ενώ υπήρχαν δυνατότητες η αξιοποίηση δεν ήταν αυτή που έπρεπε, καθώς ο σκηνοθέτης αδικεί τον εαυτό του, καθώς από ένα σημείο και μετά μπερδεύει, μοιάζει εντελώς αμήχανη, μιας και το τελευταίο της κομμάτι δείχνει σαν να είναι από άλλη ταινία.