Περίληψη
Το αεροδρόμιο Τέμπελχοφ του Βερολίνου, αλλοτινό καμάρι της ναζιστικής Γερμανίας και μνημείο του επεκτατισμού της, είναι σήμερα ένα κτίριο που η χώρα δεν θέλει να θυμάται και το χρησιμοποιεί ως ανύπαρκτο κράτος μέσα στο κράτος – ένας χώρος προσωρινής φιλοξενίας όσων αιτούνται πολιτικό άσυλο. Η αρχιτεκτονική συναντά τον ανθρωπισμό σε αυτή την ωδή του σπουδαίου Βραζιλιάνου σκηνοθέτη Καρίμ Αϊνούζ σε όσους ονειρεύτηκαν το ταξίδι προς μια καλύτερη ζωή και προσωποποιούνται από τον κεντρικό ήρωα, έναν δεκαοκτάχρονο Σύρο που δεν θέλει να ξεχάσει ποτέ την πατρίδα του όσο κι αν παλεύει να μην επιστρέψει σ' αυτήν.
