Ο Αλέξανδρος, ένας ποιητής ο οποίος την επομένη πρόκειται να εισαχθεί στο νοσοκομείο, περνά το τελευταίο «ελεύθερο» εικοσιτετράωρό του περιπλανώμενος στη Θεσσαλονίκη, ενθυμούμενος μια μέρα οικογενειακής γιορτής της νεότητάς του και γνωρίζοντας ένα προσφυγόπουλο των φαναριών, το οποίο βοηθά να ξεφύγει από τη συμμορία που το εκμεταλλεύεται.
Κριτική ταινιών ή κριτική θεατών;
Καταλαβαίνω την απέχθεια για μια ταινία και, κατά συνέπεια, την πολύ χαμηλή βαθμολογία. Καταλαβαίνω ακόμα και την απέχθεια προς ορισμένα είδη ταινιών (π.χ. τρόμου). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι προσβλητικές εκφράσεις για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την ταινία που εγώ απεχθάνομαι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να χαρακτηρίζεται κάποιος λιγότερο έξυπνος, λιγότερο καλλιεργημένος ή γενικά κατώτερος επειδή του άρεσε μια ταινία που κάποιος —έστω και κριτικός— δεν άντεξε να δει μέχρι το τέλος. Η διαφωνία στις αξιολογήσεις είναι φυσιολογική. Η περιφρόνηση προς όσους έχουν διαφορετικό γούστο, όχι.
Ηρ. Μπαλτάς
