Πενηντάρης σούπερ συντηρητικός ζεί αποστειρωμένος και απομονωμένος απολύτως από τον κοινωνικό περίγυρο αδιαφορώντας για τα πάντα εκτός από τις παρωχημένες απόψεις του, μέχρι τη στιγμή, που του ζητά ο gay γείτονας να φιλοξενήσει το σκυλί του και μαθαίνει το δράμα της αγαπημένης του γκαρσόνας. Τότε αρχίζει η διαδρομή του προς το «φως» και την πραγματικότητα μέσα σε μπαράζ γλυκόπικρων εμπειριών.
Κριτική ταινιών ή κριτική θεατών;
Καταλαβαίνω την απέχθεια για μια ταινία και, κατά συνέπεια, την πολύ χαμηλή βαθμολογία. Καταλαβαίνω ακόμα και την απέχθεια προς ορισμένα είδη ταινιών (π.χ. τρόμου). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι προσβλητικές εκφράσεις για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την ταινία που εγώ απεχθάνομαι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να χαρακτηρίζεται κάποιος λιγότερο έξυπνος, λιγότερο καλλιεργημένος ή γενικά κατώτερος επειδή του άρεσε μια ταινία που κάποιος —έστω και κριτικός— δεν άντεξε να δει μέχρι το τέλος. Η διαφωνία στις αξιολογήσεις είναι φυσιολογική. Η περιφρόνηση προς όσους έχουν διαφορετικό γούστο, όχι.
Ηρ. Μπαλτάς
