Αυτοί οι Τρελοί Τρελοί Παραγωγοί(1967)

(The Producers)  Πρώτη προβολή: 18-06-2020

Από τα έργα που δημιούργησαν το είδος της κινηματογραφικής κωμωδίας. Ορόσημο. Δεν υπάρχουν άλλα λόγια.

Είναι απλό: οι Παραγωγοί, αυτό το απίθανα αταίριαστο δίδυμο που συνδυάζει σουρεαλιστικό δόλο και αφοπλιστική αφέλεια και στήνει μια εξοργιστικά προσβλητική ιδέα ως πρόσχημα για θεατρικό χαμηλού γούστου για απαιτητικό κοινό έχει πολλή πλάκα, ακόμα.

Σπαρταριστός Μελ Μπρουκς στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του όπου τα δίνει όλα για όλα στην κυριολεξία με μια φρενήρη, βροντώδη αντιφασιστική σάτιρα που τιμήθηκε με το Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, πήρε συμβολικές διαστάσεις και επηρέασε κατοπινά έργα χάρη στην τσαχπινιά της πολιτική της ανορθότητας.

Η ευτυχής συγκυρία που έφερε τον Μελ Μπρουκς στο σινεμά, η σάτιρα των ενδότερων της show business, η ελευθερία του να γράφεις κωμωδίες χωρίς το αβάσταχτο βάρος των αντιδράσεων.

Ο Μπρουκς γελάει με όλους και με όλα. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν γελάει καθόλου.

Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου για μια πρωτότυπη, πανέξυπνη και ξεκαρδιστική σάτιρα του κόσμου του Μπρόντγουεϊ, γεμάτη ευρηματικά γκαγκ και κοφτερές ατάκες.

Η ευφυής αυτή ταινία απέσπασε το Οσκαρ σεναρίου που έγραψε ο ίδιος ο Μπρουκς.

Η θρυλική κωμωδία του Μελ Μπρουκς επανέρχεται στις οθόνες των θερινών σινεμά, λίγο γερασμένη, αρκετά χοντροκομμένη, αλλά τόσο ρηξικέλευθη, τόσο ιερόσυλη στη δημιουργία της, τόσο απολαυστικά ισοπεδωτική απέναντι στο κάθε στερεότυπο (ποιοι αντιρατσιστικοί αγώνες, ποια γυναικεία χειραφέτηση;), που εξακολουθείς να εκπλήσσεσαι μόνο και μόνο με τη σκανδαλιστική αποκοτιά του σεναρίου, όσο και με τα τάχα μου αθώα μπλε μάτια του Τζιν Γουάιλντερ.

Με έξυπνα, απολαυστικά, διανθισμένα με ένα τρελό, ανατρεπτικό χιούμορ, ευρήματα (από τις πιο απολαυστικές σκηνές αναφέρω το χορευτικό με τα κορίτσια των Ες Ες να τραγουδάν «Γίνετε μέλη του ναζιστικού κόμματος»!), με ωραίες ανατροπές, με ένα έξοχο καστ ηθοποιών, και με ένα φρενήρη ρυθμό, ο Μπρους έφτιαξε μια σατιρική κωμωδία που βλέπεται και ξαναβλέπεται με την ίδια πάντα ευχαρίστηση.

Ο μανιακός αισθητικός ρυθμός του φιλμ μπορεί να μοιάζει επιθετικός όταν τα αστεία δεν προσγειώνονται, αλλά τελικά η διασκέδαση είναι εγγυημένη.