Never Rarely Sometimes Always(2020)

Πρώτη προβολή: 03-04-2020

Βουτηγμένο στη σιωπή και τον πόνο που εκφράζει το βλέμμα και η μοναξιά των κοριτσιών, το χειροποίητο φιλμ της Χίτμαν, αεροστεγώς τυλιγμένο με δυο υπέροχες ερμηνείες, εισβάλλει στη καρδιά του θεατή και τη ματώνει.

Μάς μεταδίδει τη νεανική ορμή τους στην αντιμετώπιση κάθε δυσκολίας, στην επιθυμία τους να ζήσουν τη δική τους ζωή, χωρίς σκηνοθετική καταφυγή σε συναισθηματικές κορυφώσεις και εξιδανικεύσεις, με το κάθε κορίτσι να διατηρεί την αυτονομία του μέσα στη σχέση τους. Μάς αγγίζει άμεσα, τόσο που σκεφτόμαστε την ταινία για μέρες μετά.

Δεν μιλάμε για κάτι "συνηθισμένο" για τον μη μυημένο θεατή, ωστόσο είναι γυρισμένη με απλό τρόπο και ταυτόχρονα εντυπωσιακό τρόπο, χωρίς υπερβολές και μια μαεστρική σκηνοθεσία που "δένει" τις καταπληκτικές ερμηνείες.

Μια γενναιόδωρη δόση πραγματικά ανεξάρτητου σε νοοτροπία αμερικάνικου σινεμά, ένα κοινωνικό δράμα που στέκεται με ειλικρίνεια πάνω από το αντικείμενο που μελετά, και που αφουγκράζεται με κατανόηση μια κατηγορία νεαρών γυναικών που, ακόμη κι εν έτει 2020, μοιάζει να μην έχει βρει την εκπροσώπηση και τον σεβασμό που της αξίζει στον δημόσιο λόγο.

Τόσο λιτή όσο και συναισθηματικά φορτισμένη η τρίτη μεγάλου μήκους της Ελίζα Χίτμαν («It Felt Like Love», «Beach Rats») είναι ένα εξαιρετικό δείγμα κινηματογραφικής οικονομίας και πολιτικού σινεμά που δεν υψώνει παντιέρες αλλά αφήνει την αλήθεια της ιστορίας και τις εξαιρετικές ερμηνείες των νεαρών πρωταγωνιστριών να σε συνταράξουν με έναν βουβό, αλλά και σχεδόν σπαρακτικό τρόπο.

Όπως και στο ντεμπούτο της στο «Beach Rats», η σκηνοθέτις Ελίζα Χίτμαν προτιμά να οπτικοποιεί τα διλήμματα, εξατομικεύοντας το κοινωνικό με καίριους, σπαρτιάτικους διαλόγους.

Ποτέ, Σπανίως, Μερικές Φορές, Πάντα. Πάντα ρε φίλε? Οσκαρική υποψηφιότητα για πλάκα, γι αυτό το αστέρι που μόλις γεννήθηκε. Θα παρακαλούσα το ίδιο και για την υποστήριξη της φιλενάδας, ρόλος που με πανομοιότυπο σπαραγμό στήνεται από την πανέμορφη Talia Ryder. Με όλα αυτά τα εχέγγυα ποιότητας, δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη πως αυτή η δραματική ελεγεία ορίζει μια από τις καλύτερες ανεξάρτητες φιλμικές στιγμές της χρονιάς.

Μινιμαλισμός και υποβόσκουσα ένταση σε μία αφήγηση οπου η δύναμη της έγκειται στην γυμνή από καλλωπισμούς φωτογραφία και τις εξαιρετικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της.

Η καρδιά του Never Rarely Sometimes Always δεν είναι ο αγώνας της Autumn για τον τερματισμό της εγκυμοσύνης της, αλλά ο τρόπος με τον οποίο εκείνη και η ξαδέλφη της θα ανακαλύψουν τη συντροφικότητα και τη δύναμη που θα τους προσφέρει το ταξίδι τους. Η Hittman απεικονίζει το δράμα της Autumn με ειλικρίνεια, χωρίς ίχνος χειραγώγησης, εμπιστευόμενη πως το κοινό θα ερμηνεύσει τη δύσκολη θέση της ηρωίδας χωρίς εξηγήσεις.

Το Never Rarely Sometimes Always λέει μία ιστορία σιωπηλά θυμωμένη, με συγκεκριμένους στόχους, να ευαισθητοποιήσει και να δώσει δύναμη σε πολλές νεαρές κοπέλες που θέλουν να έχουν λόγο για το σώμα τους και τις αποφάσεις τους. Αυτό είναι αξιέπαινο και αναγκαίο. Όμως μερικές φορές είναι λες και δεν αφήνει τον θεατή της να νιώσει από μόνος του ελεύθερα όσα θέλει να πει.