Η Θρυλική Μα Ρέινι(2020)

(Ma Rainey's Black Bottom)  Πρώτη προβολή: 18-12-2020

Οι δύο ερμηνευτές δείχνουν να κινούνται εύκολα από το κωμικό στο δραματικό στοιχείο των ρόλων τους, ενώ αυτό είναι αποτέλεσμα δουλειάς και ταλέντου. Οι χαρακτήρες τους εξελίσσονται μέσα στο φιλμ και οι ίδιοι υπηρετούν πιστά το ζητούμενο σκηνοθέτη και συγγραφέων.

To Ma Rainey's Black Bottom είναι μια προσεγμένη και απλή παραγωγή και γενικότερα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στον τρόπο που κυλάει στο σύνολο της η ταινία, ενώ όσο περνάει η ώρα εξελίσσεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Παρότι οι σπουδαιότερες αρετές της ταινίας πηγάζουν από το θεατρικό κείμενο, η αξία της σκηνοθετικής δουλειάς εν προκειμένω βρίσκεται στην ανάδειξη της δύναμης του λόγου και αυτό πιστώνεται στον Γουλφ.

Ένα απίθανο υποκριτικό δίπολο, που συνδυασμένο με τις αλληγορικές ατάκες, την μισού κηρίου φώτισης κινηματογράφηση και την αναπάντεχα δυναμική εξόδιο του φινάλε, καθιστούν τον Black Bottom της Ma Rainey, ως μια από τις ποιοτικότερες εργασίες του Netflix για ετούτη την ιδιόμορφη χρονιά.

Το Ma Rainey's Black Bottom είναι η ταινία που θα σε κάνει να αγαπήσεις την Viola Davis από την αρχή, αλλά και να θαυμάσεις τον χαρισματικό Chadwick Boseman για μια τελευταία φορά.

Το σενάριο της ταινίας που σκηνοθετεί ο Τζορτζ Γουλφ προέρχεται από το θεατρικό έργο του Ογκαστ Ουίλσον «Ma Rainey's Black Bottom», εξου και η αίσθηση ότι βλέπεις μια παράσταση δωματίου και όχι τόσο μια κινηματογραφική ταινία με εξωτερικά γυρίσματα και άνεση χώρων. Είναι όμως τόσο ελκυστικά γυρισμένη που εύχεσαι να είχες απολαύσει ή να απολαύσεις κάποια στιγμή στο μέλλον την εκδοχή της επί σκηνής.

Στην ουσία δηλαδή μοιάζει με μια συρραφή από θεατρικά μονόπρακτα, με (ουσιαστικούς) λόγους και μονολόγους για τον Θεό, τα ιστορικά εγκλήματα, τα παιδικά τραύματα και λιγότερο ένα φιλμ με ροή, πλοκή και εξέλιξη. Σε σαγηνεύει όμως διότι οι ερμηνείες είναι όλες πολύ καλές, με δύο φυσικά να ξεχωρίζουν.

Τα πλάνα του, οι διάρκειες τους, οι συνδέσεις τους αλλά κι οι συνθέσεις τους και η κάμερα φυσικά επιχειρούν να δώσουν την κινηματογραφική αίσθηση αλλά σκοντάφτουν στην ίδια τη δομή των σκηνών και στους διαλόγους. Οι οποίοι είναι θεατρικότατοι αλλά κι...εξαιρετικοί. Με αποτέλεσμα να έχουμε ένα έργο, όπως το έγραψε ο Γουίλσον, ένα έργο χαρακτήρων και διαλόγων και όχι ένα έργο δράσης. Η όποια δράση υπάρχει μέσα από τους διαλόγους κι οι διάλογοι φωτίζουν πλευρές και δίνουν ευκαιρίες σε ηθοποιούς.

Τρίπρακτη δομή, εκβιασμένες εντάσεις, μοιρασμένοι εξομολογητικοί μονόλογοι και μια τραβηγμένη από τα μαλλιά κορύφωση, η οποία λειτουργεί περισσότερο ως αλληγορικό «μήνυμα» και ελάχιστα ως ρεαλιστική εξέλιξη της πλοκής.

Η ταινία μού θυμίζει μια ατέλειωτη παραγωγή, που κάνει μια εξαιρετική δουλειά για να σου δείξει λίγο το πώς ζούσαν οι Αφροαμερικανοί τότε, αλλά το αφήνει στη μέση.