Άσπρο Πάτο(2020)

(Druk / Another Round)  Πρώτη προβολή: 01-07-2021

Η ταινία όχι απλά δεν χάνει την πορεία και το ρυθμό της αλλά μετατρέπεται σε ένα ύμνο στη ζωή και τις ωραίες, όμορφες στιγμές της, αποκτημένες συχνά από το ποτό, όπως μας δίνει, με το απολαυστικό, θριαμβικό, με τον Μάρτιν να χορεύει και να τραγουδά, φινάλε της.

Το Another Round είναι μια ταινία αρσενικού πρόσημου, χωρίς ποτέ να υποκύπτει σε macho αφέλειες ή τσιτάτα βγαλμένα από lifestyle περιοδικά των 90s. Και κατορθώνει να εμβαθύνει στον πυρήνα του ανδρικού τέλματος της μέσης ηλικίας, εκεί όπου η εξασθενημένη ρώμη συναντά τη δίψα υλοποίησης ενός «σκοπού» και το άτακτο κυνήγι της παιδικότητας, χωρίς να καταφεύγει στην πατενταρισμένη λύση της ξαναζεσταμένης ερωτικής νιότης.

Η δύναμη της είναι πως αυτό που δείχνει είναι και το πραγματικό της πρόσωπο. Προβληματίζει και στενοχωρεί για την παγίδα της ψεύτικης ευτυχίας, προκαλεί και ψυχαγωγεί με τις ανώριμες συμπεριφορές των τεσσάρων φίλων, μας κάνει να σκεφτούμε, να κλάψουμε και να γελάσουμε με τα παθήματα τους.

Το τραγικό και το κωμικό καταλήγουν σε ένα εύγευστο κοκτέιλ συμπεριφορών, νοοτροπιών και διαλόγων σε μια ταινία που δεν αναφέρεται στον αλκοολισμό αλλά μοιάζει με στοχασμό πάνω στην προσπάθεια των απεγνωσμένων να μην χάσουν το μόνο όπλο που τους έχει απομείνει: την ελπίδα.

Η ιστορία που συνέγραψαν ο Βίντερμπεργκ με τον Τομπίας Λίντχολμ παραμένει πεισματικά απτόητη ως προς την χαλαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τη ζωή, οικειοποιούμενη ουσιαστικά τη μουδιασμένη οπτική των πρωταγωνιστών της.

Αυτή δεν είναι μια ταινία για το αλκοόλ, ούτε για την ανδρική συνείδηση, τους ανδρικούς «κώδικες». Είναι μια ταινία για τη γοητεία του να σπας τα όρια. Για το πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη γι' αυτό σε μια ζωή που τρέχει χωρίς απόλαυση, αλλά και για το πόσο μπορεί η απώλεια ελέγχου να ξεγελάσει, να θεωρηθεί ανάσα, λύση, ενώ αφήνει το χάος της προσωπικής ζωής ανεπηρέαστο.

Δίνοντας το συγκριτικό πλεονέκτημα στον Μάρτιν/Μαντς Μίκελσεν, ως μικρό προβάδισμα σε μια παρέα ομοιοπαθούντων στην κούρσα του χρόνου, ο δημιουργός της Οικογενειακής Γιορτής ενώνει τις πολιτιστικές παραδόσεις, όπως συνηθίζει, με τα προσωπικά διλήμματα.

Μια κατασκευαστικά τέλεια ιλαροτραγωδία πάνω στην ατσαλάκωτη βορειοευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Μια ταινία που ξεχειλίζει από αλκοόλ και συναίσθημα και προσμονή, αλλά όχι από ενσυναίσθηση και πάθος.

Σαφώς και δεν είναι κακό σινεμά, σαφώς και είναι άριστα φτιαγμένο. Αλλά δεν δύναται να κρύψει ότι σε βάζει σε θέση να αμφισβητήσεις τη γνησιότητα του... περιεχομένου της φιάλης.