Ο Ουρανός του Μεσονυχτίου(2020)

(The Midnight Sky)  Πρώτη προβολή: 23-12-2020

Σε καμία περίπτωση δεν είναι ένα φιλμ που θα περίμενα να δω ποτέ να προτείνεται για Όσκαρ, δεν μετάνιωσα όμως καθόλου που το είδα.

Υπογεγραμμένο από τον Mark Smith (του The Revenant) ανακατώνει την γραμμική αφήγηση με την παρεμβολή φλασμπακ από το παρελθόν, που έχουν όμως άμεση συνάφεια με τα εξελισσόμενα. Και κλειδώνουν τον κύκλο των εξελίξεων στο φινάλε, ελαφρώς προβλέψιμα για εκείνον τον σινεφίλ που δεν θα νιώσει βυθισμένος στην πλήξη της πρώτης ώρας, παρά θα δείξει κουράγιο να ακολουθήσει την Οδύσσεια του ταλαίπωρου άντρα μέχρι τέλους.

Η δίωρη ταινία ξεκινά καλά, αλλά κάπου στη μέση κάνει κοιλιά και το φινάλε σε απογοητεύει.

Ο «Ουρανός του Μεσονυχτίου» δεν έχει αποφασίσει που ακριβώς να ρίξει το βάρος του, τσαλαβουτώντας σε θεματικές, ιδέες και αλληγορίες οι οποίες δεν ολοκληρώνονται, βασισμένες σε διάφανα κλισέ (οι αποκαλύψεις για το ποιος - και «τι» - είναι ποιος) και τετριμμένα διλήμματα.

Εκτιμάς την ενσυναισθητική, ανθρωπιστική του στάση, εκτιμάς και τις προθέσεις του. Ακόμα κι αυτό το φινάλε, όμως, παραπέμπει σε μια δημιουργία υπέρτερη σε όλα τα επίπεδα, το «Children of Men» (2005) του Αλφόνσο Κουαρόν.

Θα μπορούσε να είχε περισσότερο ενδιαφέρον και να αξιοποιήσει τα δυνατά της σημεία, ωστόσο είναι σαν να βάζει... τρικλοποδιά στον εαυτό της, ειδικά από τα μισά και μετά αφήνοντας πράγματα στη μέση και χάνοντας εντελώς τη μπάλα.

Το αδύναμο σενάριο δεν παρακάμπτεται από τις δυνατές ερμηνείες, και το πηλίκο είναι εντέλει ουδέτερο.

Χωρίς να είναι κακό, το «Ο Ουρανός του Μεσονυχτίου» προστίθεται σε μία μακρά λίστα ατυχών και διόλου πρωτότυπων φιλμικών στιγμών του δραματικού υπο-είδους «επιβίωση κάτω από συνθήκες καταστροφής».

Η συνολική αίσθηση που σου αφήνει το φιλμ, είναι όπως προανέφερα στην αρχή, ένα οκ αλλά flat συναίσθημα και σε καμία στιγμή δεν πείθεσαι ότι θα οδηγηθείς σε κάποια κορύφωση.

Κάθε άλλη λεπτομέρεια για την ταινία, πέραν της εμφάνισης στο σταθμό ενός μικρού κοριτσιού (Caoilinn Springall) που φαίνεται να μην έχει προλάβει να φύγει, καταστρέφει τη μαγεία του υποψήφιου τηλεθεατή που παρά τον αργό ρυθμό της, θα καθίσει να τη δει για να απολαύσει τουλάχιστον την ερμηνεία του George Clooney, που θυμίζει τον Leonardo Di Caprio στην «Επιστροφή» (2015).