Digger(2020)

Πρώτη προβολή: 17-06-2021

Αυτό που μας κερδίζει στο Digger είναι ο τρόπος που ο Τζώρτζης Γρηγοράκης διαχειρίζεται το συναίσθημα που εξελίσσεται. Δεν καταφεύγει σε μελοδραματισμούς και ηρωιλίκια, αλλά μέσα από απλούς ανθρώπους μας ξεκαθαρίζει την πρόθεση του για μια πολιτικοκοινωνική τοποθέτηση. Επίσης, επιτέλους, βλέπουμε αληθινούς ανθρώπους, με αληθινές ανάγκες και προβλήματα σε αληθινές ζωές.

Η ένταση ανεβαίνει συνέχεια σε αυτό το εξαιρετικό ντεμπούτο του Τζώρτζη Γρηγοράκη, που είναι μία από τις πιο ολοκληρωμένες ελληνικές ταινίες που είδαμε τα τελευταία χρόνια.

Γήινο και πολυθεματικό, προικισμένο με αδρούς χαρακτήρες και ατμοσφαιρική φωτογραφία του Γιώργου Καρβέλα, το πολυβραβευμένο δράμα του Γρηγοράκη ξεφεύγει έγκαιρα από την εσωτερικότητα της αφήγησης, μετατοπίζει τα κίνητρα και τις προθέσεις και ξεχύνεται σε εντάσεις και σασπένς, με φόντο την άγρια γοητεία της δασικής Χαλκιδικής.

Με γνήσιο αυθορμητισμό, χωρίς να αρνείται το χιούμορ και με εργαλεία δύο ηθοποιούς που υπηρετούν με συνέπεια το όραμά του καταφέρνει να «παντρέψει» τον ρεαλισμό με την ποίηση.

Ο Τζώρτζης Γρηγοράκης, στηριγμένος σε δυο υποδειγματικές ερμηνείες από τον Βαγγέλη Μουρίκη και τον Αργύρη Πανταζάρα, αλλά κι απ' όλο το καστ που τους περιβάλλει, χτίζει ένα εσωστρεφές δράμα με ζηλευτή ισορροπία.

Το πολυβραβευμένο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Τζώρτζη Γρηγοράκη, είναι μια δυνατή, μεστή ταινία που σκάβει σε βάθος στην ιστορία, τους χαρακτήρες και αποκαλύπτει μια μεγαλύτερη εικόνα που σε αφορά και σε ενδιαφέρει.

Με τη συνδρομή ενός εξαιρετικού καστ (ο Μουρίκης σε μια από τις μεστά ανθρώπινες και πονεμές ερμηνείες της καριέρας του, ο Πανταζάρας γεμάτος περιέργεια και θυμό, η Κόκκαλη σαν τοπικό πνεύμα), ο Γρηγοράκης δημιουργεί μια ψυχωμένη περιπέτεια στα σύνορα του βιομηχανικού πολιτισμού (αυτό αν μη τι άλλο δίνει στην ταινία έναν ουσιαστικά γουέστερν χαρακτήρα) για ήρωες κολλημένους στους ίδιους κύκλους και συνήθειες.

Στο ντεμπούτο του στη μεγάλου μήκους ταινία, που έκανε πρεμιέρα πέρυσι στο Φεστιβάλ Βερολίνου, ο Τζώρτζης Γρηγοράκης καταφέρνει να βρει ισορροπία και να θίξει επαρκώς δύο μεγάλα ζητήματα που στην ουσία είναι ένα. Η σύγκρουση του «παλιού» με το «καινούριο», του «παρελθόντος» με το «μέλλον», της «ανάπτυξης» με την «οπισθοδρόμηση».

Η προσεγμένη πλανοθεσία του Γρηγοράκη εκμεταλλεύεται στο έπακρο την άρτια διεύθυνση φωτογραφίας του Γιώργου Καρβέλα.

Παρά τις δραματικές του κορυφώσεις παραμένει σταθερά χαμηλόφωνο με συνέπεια να ακούγεται ακόμη πιο δυνατά στις πιο κομβικές σκηνές του ενώ ένα υπόστρωμα λυτρωτικού χιούμορ εμφανίζεται ως καταλύτης κάθε φορά που η ατμόσφαιρα τείνει να γίνει βαριά κι ασήκωτη.