Μη Φεύγεις, Βάντα!(2020)

(Wanda, mein Wunder / My Wonderful Wanda)  Πρώτη προβολή: 29-07-2021

Το My Wonderful Wanda καταφέρνει να παρουσιάσει ένα – υπό άλλες συνθήκες – «βαρύ» θέμα με τον πιο ευφάνταστο τρόπο κρατώντας το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο από την αρχή ως το τέλος.

Οι απολαυστικές ερμηνείες όλων ανεξαιρέτως των γυναικών του καστ, με κορυφαία φυσικά την Agnieszka Grochowska στο ρόλο της Βάντα, όχι απλά σώζουν την κατάσταση, αλλά δίνουν το απαραίτητο στοιχείο ενδιαφέροντος για το θεατή του Μη Φεύγεις, Βάντα, που θα φύγει οπωσδήποτε ευχαριστημένος από την αίθουσα προβολής και με μπόλικη τροφή για σκέψη.

Μέσα από ένα χαριτωμένο σενάριο, που μαρτυρά ξεκάθαρα τις αλτρουιστικές του προθέσεις και μια σκηνοθεσία που φλερτάρει με την κομεντί και το οικογενειακό δράμα, η Όμπερλι μιλάει απλά και με ευαισθησία για το ζήτημα των μεταναστών, μέσα από μια ιστορία που δεν υπάρχουν θύτες και θύματα, αλλά όλοι καταλήγουν απολύτως συνδεδεμένοι μεταξύ τους.

Η ταινία σ' αφήνει με ήρωες και σχέσεις που δεν ξεχνάς γρήγορα, ντυμένες με την εύπορη στολή της Ελβετίας, αλλά ταιριαστές σε όλη την παλαιά Ευρώπη, τουλάχιστον.

Ένα άνισο παραπαίδι, αλλά όχι κι αποπαίδι, των «Παρασίτων», που θέλει να ισορροπεί το δράμα, την κομεντί και την σαπουνόπερα, σε ένα περίβλημα σατιρικής ταξικής κριτικής και πίστης στον ερχομό της καινούργιας ζωής.

Η σκηνοθέτρια Μπετίνα Ομπερλί εκμεταλλεύεται την ιστορία της για να φέρει στην επιφάνεια τις ταξικές συγκρούσεις αλλά και τις σχέσεις των δύο φύλων (ιστορία που μου θύμισε τη δική μας «Η δουλειά της» του Νίκου Λαμπό), για να συνδυάσει την κωμωδία με το δράμα, διανθίζοντας τις σκηνές της με μπόλικο χιούμορ και αποσπώντας πολύ καλές ερμηνείες από όλο το κάστ της, και ιδιαίτερα την Ανιέσκα Κροκόσφκα, που ερμηνεύει με ζωντάνια και δύναμη τη Βάντα.

Η Ομπέρλι προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στους δύο πόλους της ταινίας, το δραματικό και το γκροτέσκο, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι ούτε δραματικό ούτε ιδιαίτερα κωμικό. Ωστόσο ο ρεαλιστικός χαρακτήρας του όλου εγχειρήματος δεν χάνεται ποτέ παρότι πολλά από όσα συμβαίνουν δεν «χωνεύονται» και τόσο εύκολα.

Η ελαφρώς πιο εύπεπτη γραφή της «Βάντα» από αντίστοιχες, θεματικά παραπλήσιες φεστιβαλικές απόπειρες την κάνει πιο προσιτή σε ένα ευρύτερο κοινό, το μινιμαλιστικό score θα γοητεύσει τα αυτιά όσων αρέσκονται σε alternative ακούσματα, μα, πέραν αυτών, ουδέν αξιοσημείωτο.

Καλοφτιαγμένο, μα εν τέλει ούτε ιδιαίτερα αιχμηρό, ούτε τολμηρό, ούτε όσο εφευρετικό μοιάζει πιθανώς να υπόσχεται αρχικά, τοποθετώντας την -μονίμως ανέκφραστη- Βάντα στο επίκεντρο μιας οικογενειακής κρίσης σπασμένης σε 4 κεφάλαια.

Η Ευρώπη των πλουσίων και των μεταναστών, οι εύθραυστες οικογενειακές ισορροπίες, το δημόσιο φαίνεσθαι και το ιδιωτικό είναι διαπλέκονται μπερδεμένα σε ένα ψυχολογικό δράμα που θέλει να πει πολλά. Όχι μόνο δυσκολεύεται να βρει τον σωστό τρόπο, αλλά έλα που τα ξέρουμε ήδη και όλα.