Η Γυναίκα που Έφυγε(2020)

(The Woman Who Ran)  Πρώτη προβολή: 07-10-2021

Μια απολαυστική έκπληξη που ποτέ δεν αφήνει το ενδιαφέρον του θεατή, ποτέ δεν επιμένει περισσότερο από χρειάζεται, ποτέ δεν κουράζει (σε μια αεράτη διάρκεια 77 μόλις λεπτών), παρά αφουγκράζεται και σιωπηλά σχολιάζει, παρακολουθώντας απλώς ανθρώπους στο χώρο, τις σκέψεις τους, τα vibes τους- και τις γάτες τους.

H λυρική, μελαγχολική, φευγαλέα σαν μια στιγμή μέσα στο χρόνο που όμως κρατάς στη μνήμη σου για πάντα ταινία του Χονγκ Σανγκ-σου που κέρδισε την Αργυρή Αρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2020.

Ένα μείγμα χρονικού καθημερινότητας και συγκινητικού πορτρέτου, φτιαγμένου με φροντίδα, χιούμορ και μία από τις καλύτερες σκηνές με γάτες που έχουμε δει στο σινεμά.

Ο διακριτικότερος των Κορεατών σκηνοθετών σε ένα ακόμα κινηματογραφικό χαϊκού, το οποίο υπονοεί πολύ περισσότερα απ' όσα λένε μεταξύ τους οι καθημερινές ηρωίδες του.

Για λίγους και εκλεκτούς!

Λιτό, αφτιασίδωτο, ανθρώπινο.

Δεν πρόκειται για μια υποκριτικά φεμινιστική προσέγγιση ή για κάποιο φεμινιστικό μανιφέστο αλλά για το ενδιαφέρον ενός σκηνοθέτη να αναδείξει απλά και ρεαλιστικά γυναικείους χαρακτήρες χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος να εμφανιστεί κάποιος σημαντικός ανδρικός ρόλος. Στο σύμπαν αυτό, είναι απλώς αχρείαστοι.

Οι κουβέντες του αέρα συνδυάζονται με θέματα σοβαρά, κάπου το χιούμορ κάνει διακριτικά την παρουσία του, οι ηθοποιοί είναι θαυμάσιοι στο δύσκολο έργο τους – επαναλαμβάνω τα μονοπλάνα είναι πολύ μεγάλης διάρκειας. Αλλά για το που και σε τι ακριβώς όλο αυτό το πράγμα καταλήγει, φοβάμαι ότι δεν έχω την απάντηση.

Στο γνώριμο ύφος του πολυγραφότατου Χονγκ Σανγκ-σου, μια λεπτή ηθογραφία αναγνώσεων μα και περιορισμένων απαιτήσεων, που κέρδισε πάντως την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας στο περυσινό φεστιβάλ του Βερολίνου.

Βραβευμένη ταινία με Αργυρή Αρκτο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 2020, στην οποία θαυμάζει κανείς την απλότητα, τη διακριτικότητα, το ρεαλισμό, τη λιτότητα, μέσα που χαρακτηρίζουν τη σκηνοθεσία του Κορεάτη δημιουργού. Όμως όλα αυτά δεν αρκούν για να προκύψει μια ταινία που θα σε προκαλέσει ιδιαίτερα να στοχαστείς στα μυστικά που ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας κρατάει για τον εαυτό του και τα προσωπικά τραύματα που φέρει ο καθένας μας από το παρελθόν.