Titane(2021)

Πρώτη προβολή: 28-10-2021

Το Titane σε παίρνει και σε σηκώνει στην αρχή και στη συνέχεια σε αφήνει να πλοηγηθείς σε ραγισμένα κινηματογραφικά κλισέ και χαρακτήρες που κρύβουν απόκοσμο πόνο.

Ή θα το εμπιστευτείς και θα το αφήσεις να σου μιλήσει με τον τρόπο που αυτό θέλει, τον παράδοξο, δύσκολο αλλά και τόσο γοητευτικό ή θα το αποπάρεις διότι απλά δεν θέλεις.

Η ταινία, ναι είναι ακραία, ναι είναι σε κάποια της σημεία ακατανόητη, θέλει να προκαλέσει, αλλά πάλλεται από ρυθμό και μας βυθίζει σε μια μελαγχολική παράνοια.

Εάν με το «Raw» η Ντικουρνό λάνσαρε μια δυναμική πρωτοτυπία, μια κινηματογραφική τόλμη, στο «Titane», παρά μια κάποια ευαισθησία στο δεύτερο μέρος του φιλμ, μοιάζει να κάνει μια επιτηδευμένη υπερπροσπάθεια, σεναριακά και σκηνοθετικά.

Το «Titane» ασχολείται τόσο πολύ με την κατασκευή του (και τη διαρκή του πρόθεση να είναι «μεταλλικό», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) που όχι μόνο αγνοεί τις περισσότερες από τις ερωτήσεις που αντέχει να διατυπώσει, αλλά αδιαφορεί για το γεγονός ότι ο θεατής δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τις απαντήσεις.

Η συνολική διαχείριση του υλικού που διαθέτει η ταινία, η οποία επισφραγίζεται με το αδύναμο τέλος, και ο τρόπος με τον οποίο αδειάζει αυτά που θέλει να πει στην οθόνη μας μπερδεύουν και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε γύρω από την κινηματογραφική πρόκληση και το αποτύπωμά της.

Με μια προβοκατόρικη τρικυμία εν κρανίω η σκηνοθέτης που γνωρίσαμε το 2016 με το πολλά υποσχόμενο «Raw» κατάφερε φέτος κάτι μοναδικό: να γίνει η κάτοχος του μάλλον χειρότερου Χρυσού Φοίνικα που απονεμήθηκε ποτέ.

Δεν είναι ότι λείπουν κάποιες καλές στιγμές από το «Titane», όμως το γεγονός ότι ένα σημαντικό βραβείο, όπως ο Χρυσός Φοίνικας πηγαίνει σε μια ταινία που από πλευράς κινηματογραφικής άποψης δεν έχει καμία πρωτοτυπία, απλώς στηρίζεται τόσο πολύ στη πρόκληση της εικόνας κι όχι της ιδέας, δηλώνει μία ένδεια, που θα έπρεπε να απασχολήσει ιδιαιτέρως τον χώρο του σινεμά σε παγκόσμιο επίπεδο.

H Ducournau διαθέτει τη τεχνική μαεστρία στη μαγνητοσκόπηση της μετάλλαξης, στην απεικόνιση των καθημαγμένων σωμάτων. Ωστόσο η σκηνοθεσία της στο «Titane» είναι ανεξήγητα χοντροκομμένη, ωμή, μετωπική, παραδομένη θαρρείς στις συμβάσεις του "ταπεινού είδους". Από το ντελιριακό θέαμα δεν επάγεται κανένα συγκροτημένο νοητικό αποτέλεσμα, πέρα από επιδερμικές αναφορές στις έμφυλες ταυτότητες και τις οικογενειακές σχέσεις.

Ούτε ο Μορίς Πιαλά δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι το 2021 θα εμφανιστεί μια τόσο τιτάνια μαλακία, η οποία θα του κλέψει τον τίτλο της χειρότερης ταινίας που βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες!