Συρανό Ντε Μπερζεράκ(2021)

(Cyrano)  Πρώτη προβολή: 03-03-2022

Η συνύπαρξη αγνότητας και τεχνικής αρτιότητας σε έναν τέτοιο ζηλευτό βαθμό, μας κάνει να θέλουμε να αρχίσουμε να τραγουδάμε κι εμείς.

Παρά τα ελαττώματά του, το "Cyrano" μας παρουσιάζει μια γλυκιά, ειρωνική και τελικά συγκινητική ιστορία για τον έρωτα χωρίς ανταπόκριση.

Το μικρό δέμας του εκμοντερνισμένου Συρανό είναι το μεγάλο του όπλο. Απορρίπτοντας το εύρημα του εσωτερικευμένου τραύματος ενός άνδρα που δεν καταφέρνει να ξεπεράσει την εικόνα ασχήμιας που έχει ο κόσμος γι' αυτόν, ο Πίτερ Ντίνκλατζ αποκαθιστά την πραγματική φύση του μυθιστορηματικού ήρωα.

Το υπέροχο παραμύθι που πάνω του στηρίζεται θεματικά το πιο πρόσφατο πόνημα ενός από τους χαρισματικότερους ζωγράφους του Χόλιγουντ, διαθέτει τις δραματικές κορυφώσεις και τις συγκινησιακές φορτίσεις εκείνες που θα πετύχαιναν να αναδείξουν τον Cyrano του 2021 σε φοβερό και τρομερό καλλιτεχνικά. Όμως... Η επιλογή των τραγουδιστικών παρεμβάσεων αποξαρχής έμοιαζε με ρίσκο, που εντέλει δεν πέτυχε την διάνα του εκατό τοις εκατό.

Μια ενδιαφέρουσα ματιά σε ένα από τα πιο αγαπημένα έργα του γαλλικού ρεπερτορίου, που σίγουρα δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άψυχη, κυρίως λόγω ενός άκρως χαρισματικού πρωταγωνιστή, αλλά που ταυτόχρονα διαθέτει και κάποιες άστοχες πινελιές. Θαυμάζεται κυρίως σε εικαστικό επίπεδο.

Δεν είναι άσχημη η άποψη του Ράιτ που επιλέγει το μουσικοχορευτικό σόου για να ενισχύσει τις πιο κομβικές σκηνές του φιλμ (και ενίοτε τα καταφέρνει αφού 1-2 τραγούδια βοηθούν αποτελεσματικά την αφήγηση) αν και καταβάλλει υπερβολικά μεγάλη προσπάθεια για να μας εντυπωσιάσει.

Η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει όταν η έκπληξη κάποια στιγμή τελειώνει, οπότε βλέπεις ότι τελικά η ιστορία δεν κυλά και τόσο ευχάριστα και ότι το μόνο που σου κάνει η προσθήκη των (πολλών) τραγουδιών είναι να θες να κοιτάξεις το ρολόι σου για να δεις πότε το τραγούδι επιτέλους θα τελειώσει και η αφήγηση θα συνεχιστεί.

Ο Cyrano του Joe Wright , σε τούτη την "πειραγμένη" μεταφορά του , θα ικανοποιήσει πρώτα τους "γκρούπι" του Joe Wright που προτίθενται να δουν κάτι διαφορετικό από αυτόν – αν και "πατάει" στα μουσικά μονοπάτια της Anna Karenina – αλλά και στόν μέσο θεατή που αρέσκεται μεν στο είδος του μιούζικαλ , αλλά και που τον ενδιαφέρει μια ιδιαίτερη εκδοχή ενός κλασικού έργου. Για τούς άλλους, εμοῦ παρόντος... δεν θα μπορέσουμε!

Ο Σιρανό Ντε Μπερζεράκ του Εντμόν Ροστάν σε μιούζικαλ διασκευή, με έμφαση μόνο στο correctness και τη φόρμα, από τα οποία ξεχωρίζει το καθηλωτικό βλέμμα του Πίτερ Ντίνκλετζ.

Το βρήκα σχεδόν γηραλέο και μουδιασμένο, ειδικά σε συνάρτηση με τα άσματα των The National, οι οποίοι (αν δεν είναι του στυλ μου) έχουν δυο-τρία πραγματικά αξιομνημόνευτα κομμάτια που θα θέλεις ν' ακούσεις ξανά.