Μετά τον Γιανγκ(2021)

(After Yang)  Πρώτη προβολή: 10-03-2022

Το "Μετά τον Γιανγκ" επιβεβαιώνει τον Κογκονάντα ως έναν σπουδαίο κινηματογραφιστή μετά το άπαιχτο στην Ελλάδα αριστούργημα "Columbus", ένα από τα κορυφαία σκηνοθετικά ντεμπούτα της περασμένης δεκαετίας. Ένας αληθινός κινηματογραφικός αρχιτέκτονας.

Αντιπαραβάλλοντας δύο πραγματικότητες, εξίσου σημαντικές στη σύγχρονη κουλτούρα, ο ιδιαίτερος αυτός δημιουργός από τη Νότιο Κορέα μιλάει για τη δύναμη του ανθρώπου να ορίζει τη ζωή του, την εγγενή του προδιάθεση στο καλό, αλλά και για την επόμενη μέρα, θέτοντας μέσα από έναν κομψό μινιμαλιστικό ρεαλισμό ηθικά διλήμματα, που αναζητούν μια απάντηση.

Το After Yang (Μετά τον Γιανγκ) του Kogonada είναι πανέμορφο, στοχαστικό αλλά ίσως πολύ ιδανικό.

Σινεμά του φανταστικού, με υπαρξιακές αγωνίες, για ένα πιο διανοούμενο (μα ουχί «εστετίστικο») κοινό. Ακόμα μία παραγωγή της εταιρείας A24, με ότι κι αν συνεπάγεται αυτό (για τους πιο μυημένους στο καινούργιο). Θα υπάρξουν κι εκείνοι που θα το αντιμετωπίσουν σαν μια σκέτη... μπουρδολογία. Είναι θέμα αντίληψης και οπτικής. Για να μην πω... ωριμότητας.

Δράμα επιστημονικής φαντασίας που θέτει τα φιλοσοφικά ερωτήματά του περί ταυτότητας, μνήμης και συνείδησης με συγκινητική ζεν απλότητα. Χαμηλών και ήπιων τόνων, περιγράφει πειστικά ένα φαινομενικά αδιατάρακτο, μα βαθιά ανησυχητικό μέλλον.

Κάπου ανάμεσα στο «Α.Ι.» και την «Μπλε Ταινία», ο Κογκονάντα καταθέτει μία τρυφερή ελεγεία για την ανθρωπιά της επιστημονικής φαντασίας με υψηλή αισθητική και έναν εξαιρετικά «προγραμματισμένο» Κόλιν Φάρελ.

Η μνήμη, ο χαμένος χρόνος, η ψυχική γαλήνη, η ανάγκη συμφιλίωσης με το παρελθόν, η γονική ευθύνη, η διατήρηση της ανθρωπιάς, η αποδοχή της διαφορετικότητας είναι κάποια στοιχεία που καθορίζουν όχι μόνο τις ζωές των πρωταγωνιστών αλλά συνθέτουν και το βασικό πυρήνα ενός φιλμ που κρούει τον κώδωνα για τον μεγαλύτερο κίνδυνο της τρέχουσας εποχής: η απώλεια της ανθρωπιάς μας είναι το χειρότερο σενάριο για την ανθρωπότητα.

Οι συνταρακτικές αποκαλύψεις και οι ριζικές μεταστροφές λαμβάνουν χώρα αδιόρατα, χωρίς φανφάρες μεν, αλλά και χωρίς κορυφώσεις, που θα έφτιαχναν τις δικές μας αναμνήσεις από αυτή την ιστορία.

Η αρχιτεκτονική των κάδρων του -ηρώων εγκλωβισμένων, ήσυχα ήσυχα, σε οριζόντιες και κάθετες γραμμές μίνιμαλ σπιτιών- είναι αριστουργηματική, το χιούμορ weird και τρυφερό, αλλά η απόπειρα στον φουτουρισμό, μαζί με μια αισθητική εκκεντρικότητα και μια σεναριακή τελικά φλυαρία, σκεπάζουν με μια αμήχανη επιτήδευση τις απλές αλήθειες που ο Κογκονάντα κι ο κόσμος του θέλει να μοιραστεί.

Το βλέμμα της κοινωνίας απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον (οι αντιδράσεις ποικίλλουν, χωρίς να δηλώνουν ανοιχτή εχθρότητα ή παρανοϊκό φόβο) και η σταδιακή, αναδρομική αφομοίωση ενός ξένου στοιχείου ως αποκατεστημένου μέλους μιας οικογένειας προκαλεί την ανθρωπιά που αναζητά το στόρι. Ωστόσο, η αφήγηση πάσχει από αιχμή και δραματικότητα.