Νίτραμ(2021)

(Nitram)  Πρώτη προβολή: 19-05-2022

Ο Κουρζέλ παραδίδει μια ταινία που δεν ρέπει ούτε στιγμή στον οποιονδήποτε διδακτισμό, και ένα έργο τέχνης που καταφέρνει το ακατόρθωτο τού να μην πάρει ποτέ θέση ανάμεσα στο «καλό» της αθωότητας και το «κακό» της ενοχής.

Βραβείο αντρικής ερμηνείας στις Κάνες για ένα ψυχολογικό θρίλερ υπόγειας έντασης και καλοσχεδιασμένου σασπένς.

«Αναπόφευκτο» βραβείο Ερμηνείας στις περσινές Κάννες, αλλά πολύ περισσότερο μια ταινία που χρειάζεται να συζητηθεί, έστω και αν, δικαιολογημένα, κάποιοι ενίστανται ακόμα και για το κατά πόσον θα έπρεπε να έχει γυριστεί.

Το «Νίτραμ» είναι μια ταινία που έχουμε ξαναδεί, ακόμα κι από τον ίδιο δημιουργό, όμως τόσο πιο εντυπωσιακή χάρη και στους δευτεραγωνιστές, αλλά κυρίως στον αλλόκοτο, ευέλικτο, παντοδύναμο, βραβευμένο στο τελευταίο Φεστιβάλ Κανών, Κέιλεμπ Λάντρι Τζόουνς, στον κεντρικό ρόλο.

Το «Νιτραμ» μοιάζει με μια ταινία που έχεις ξαναδεί, αλλά που την βλέπεις κάθε φορά με την ίδια αγωνία πως ίσως αυτή τη φορά κάτι θα αλλάξει και το φινάλε δεν θα είναι αυτό που ξέρεις ή - για να είμαστε πιο ρεαλιστές - πως η διαδρομή μέχρι εκεί θα δώσει μερικές απαντήσεις πάνω στο αιώνιο σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης που σημαδεύει ανθρώπους, τόπους και μυθολογίες με τρόπους που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί.

Στόχος του Κερζέλ, όμως, δεν είναι να σχηματίσει μια απολογία και να δώσει συγχωροχάρτι στον θύτη, αναδεικνύοντάς τον σε παρεξηγημένη προσωπικότητα. Αν ήταν έτσι, θα είχαμε να κάνουμε με ένα κινηματογραφικό έμεσμα, στο οποίο δεν θα άξιζε να αφιερωθούν πάνω από δύο αράδες.

Το μεγάλο αυτού του φιλμ πάντως είναι η βραβευμένη στις Κάνες ερμηνεία του Κέιλεμπ Λάντρι Τζόουνς. Με μια λέξη είναι συναρπαστική.

Η ταινία του Τζάστιν Τερζέλ, δημιουργού του έξοχου «Μακμπέθ» με τον Μάικλ Φασμπέντερ, αξίζει κυρίως για τις ερμηνείες των Τζούντι Ντέιβις και Αντονι Λα Πάλια που υποδύονται τους γονείς ενός «προβληματικού» εφήβου, του Νίτραμ. Και αξίζουν γιατί τους καταλαβαίνουμε, ταυτιζόμαστε μαζί τους.

Μια ανολοκλήρωτη σπουδή ατόμου με νευροαναπτυξιακή διαταραχή, εμπνευσμένη από πραγματικά περιστατικά, μέσα από την ξεχωριστή σκηνοθετική ματιά του Τζάστιν Κερζέλ, που εδώ στέκει πιο διστακτικός από ποτέ, καθώς ο ομώνυμος ήρωας δύναται να κλονίσει γερά μεγάλη μερίδα θεατών του φιλμ.

Η έκρηξη της βίας αποτυπωμένη μέσα από υπνωτιστικούς ρυθμούς και σχεδόν απουσία της οποιασδήποτε δραματικότητας, σε ένα βουβό φιλμ που παραμένει τελικά μετέωρο παρά την αισθητική βαρύτητα που έτσι κι αλλιώς περιμένουμε από κάθε δουλειά του σκηνοθέτη