Ο Αντικαταστάτης(2021)

(El Sustituto / The Replacement)  Πρώτη προβολή: 11-08-2022

Δεν είναι η πρώτη με αυτό το θέμα, αλλά είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία πάνω στις σχέσεις των Ισπανών φασιστών και των ναζί που είχαν εγκατασταθεί μεταπολεμικά στην Ισπανία και ο Όσκαρ Άιμπαρ αποτυπώνει την κατάσταση με διάθεση να αποκαλύψει την πραγματική ιστορία και στους πιο ανυποψίαστους θεατές, χωρίς όμως να αποφεύγει το μελοδραματισμό, ενώ ο Ρικάρντο Γκόμεζ είναι αρκετά καλός στο ρόλο του ιδεαλιστή αστυνομικού που επιμένει να διαλέγει τη σωστή πλευρά της ζωής και του καθήκοντος.

Βασισμένος σε αληθινά γεγονότα, ο Όσκαρ Αϊμπάρ στήνει ένα στιβαρό αστυνομικό θρίλερ, από τα πλέον αντιπροσωπευτικά της ισπανικής σχολής, με εξαιρετική αναπαράσταση της εποχής, και υπενθυμίζει μια οδυνηρή πραγματικότητα: τη συγκάλυψη των ναζιστών και των εγκλημάτων τους στην Ευρώπη, που ξεκινάει μετά από τον Β' παγκόσμιο Πόλεμο και τελικά φτάνει μέχρι σήμερα.

Με μια αληθοφανή και τόσο όσο ηχηρή κατασκευή, «Ο Αντικαταστάτης» μας υπενθυμίζει την σημασία της ιστορικής μνήμης και τους υφέρποντες κινδύνους της απώλειάς της.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την δημιουργία ενός σφιχτοδεμένου αστυνομικού θρίλερ με έντονο πολιτικό χαρακτήρα, η δύναμη του οποίου βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μεγάλες αλλαγές μπορούν να γίνουν μόνο μέσα από τον αγώνα του ενός ατόμου, εκείνου που έχει τα κότσια και το σθένος να σταθεί όρθιος μπροστά στο «σύστημα».

Ο «Αντικαταστάτης» περιγράφει μια ανησυχητική και τρομακτική πραγματικότητα με τη διατήρηση -ακόμη και σήμερα- φιλοναζιστικών πυρήνων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δεν έχει το ειδικό βάρος να κάνει βαθύτερη ανάλυση του φαινόμενου. Μένει μόνο σε μια επιδερμική απεικόνιση, και υποτάσσεται στα στερεότυπα του θρίλερ δράσης. Κρίμα.

Ένα στιβαρό αστυνομικό θρίλερ.. εποχής με ιστορικοπολιτικό πρόσημο που στο δεύτερο μέρος του αρχίζει να χάνει το ενδιαφέρον του, όχι όμως και τον τελέσφορο σχολιασμό του για τη σημερινή άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Το σκέλος της διαδικασίας και το πολιτικό υπόβαθρο αρκούν για να ξεγελάσουν τη δίψα των φαν του είδους, μιας κι εδώ δεν θα βρουν την ένταση ή την υποβολή που συναντάς στις μεγάλες δόξες του ισπανικού και, γενικότερα, του ισπανόφωνου θρίλερ.

Η αφηγηματική γραμμή του Αϊμπάρ κάποια στιγμή γίνεται αν όχι προβλέψιμη οπωσδήποτε επαναλαμβανόμενη, πριν τελικά συγκεντρώσει όλα τα δυνατά στοιχεία της συναρπαστικής ιστορίας του σε μια δραματική κορύφωση που προκαλεί πολλά ερωτήματα γύρω από την σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα με την άνοδο της ακροδεξιάς.

Αστυνομικό θρίλερ με τολμηρά καταγγελτική διάθεση. Αφηγηματικά ακατέργαστο όμως, δυσκολεύεται εξ αρχής να κάνει την ίντριγκά του πραγματικά ενδιαφέρουσα.

Τίμιες οι προθέσεις, μετριότατο το αποτέλεσμα.