Η Φάλαινα(2022)

(The Whale)  Πρώτη προβολή: 05-01-2023

Ενίοτε σκληρό στη θέασή του, γεμάτο πικρία συναισθημάτων, μ' έναν ελεγειακό «αέρα» που πνίγει μονίμως την ατμόσφαιρα, εκρήγνυται λίγο πριν το φινάλε, για να σε βγάλει από την αίθουσα σε κατάσταση σοκ. Και κάθαρσης.

Ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή στα βάθη του πένθους ενός αυτοκαταστροφικά παχύσαρκου ανθρώπου, μια επώδυνη και ενοχική προσπάθεια εξιλέωσης από έναν αδιανόητο Μπρένταν Φρέιζερ που αντί να προσπαθήσει να σώσει την σάρκα, έχει επιλέξει πεισματικά να σώσει την ψυχή. Όταν δεις την σκηνή του τέλους, πάρε μια βαθιά ανάσα.

Όλη η δράση περιορίζεται μέσα στο διαμέρισμα του κεντρικού ήρωα Τσάρλι κι εκεί έχει την ευκαιρία ο Αρονόφσκι να μας δείξει για ακόμη μια φορά πώς γίνεται να γυρίζεις ταινία μέσα σε τέσσερις τοίχους χωρίς να επαναλαμβάνεσαι ή να γίνεσαι πληκτικός και αδιάφορος.

Γυρισμένη ως επί το πλείστον μέσα στο σαλόνι του καθηγητή, κατοίκου σε περιοχή του Αϊνταχο όπου βασιλεύει η μιζέρια, η «Φάλαινα» είναι μια πολυπεπίδη και εξαιρετικά δυσάρεστη ταινία που όμως σε παγιδεύει αναγκάζοντάς σε με έναν τρόπο εθιστικό να την παρακολουθήσεις • σαν να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Μια ταινία που θα σας παρασύρει στον σκληρό, συχνά ψυχοφθόρο, αλλά και εντυπωσιακά καθηλωτικό κόσμο του Darren Aronofsky, και θα σας κάνει να μάθετε ή να θυμηθείτε τον Brendan Fraser πιθανότατα στην ερμηνεία της χρονιάς.

Το φινάλε της ταινίας έχει αυτή την ανούσια, εφετζίδικη υπερβατικότητα του σινεμά (του μυαλού, μάλλον) του Αρονόφσκι που, ως άλλος Θεός, καθορίζει τη μοίρα των μαριονετών του με φανταχτερές κινήσεις. Ευτυχώς, πριν από αυτό, ο θεατής έχει κερδίσει την εγγύτητα μ' ένα πλάσμα τρυφερό κι ευάλωτο, έχει αναλογιστεί το υπέρμετρο κόστος των κοινωνικών και θρησκευτικών επιταγών, έχει νιώσει την οδύνη της περιθωριοποίησης, έχει δει μια καλή ταινία, μια εξαιρετική ερμηνεία.

Πιστός στους κώδικες του, αλλά αποφεύγοντας τεχνηέντως τις παγίδες που επιφέρει το πάθος (του), ο Ντάρεν Αρονόφσκι είναι πιο ψύχραιμος από ποτέ, σε μια ταινία προορισμένη να στείλει τον Μπρένταν Φρέιζερ στα Οσκαρ.

Η ερμηνεία του Μπρένταν Φρέιζερ, κάτω από τη μάσκα, ξεφλουδίζει με κόπο και αγωνία έναν άνδρα κυριολεκτικά θαμμένο στον εαυτό του, στις τύψεις και την παρεξηγημένη θετικότητά που επιζητά.

Η πιο σεμνή στιλιστικά δημιουργία του Ντάρεν Αρονόφσκι («Μαύρος Κύκνος», «The Fountain») η οποία όμως δυσκολεύεται να αποβάλλει τις θεατρικές και συναισθηματικές καταβολές της.

Δράμα δωματίου με θεατρική πηγή έμπνευσης, η οποία καταδυναστεύει πλοκή, χαρακτήρες και διαλόγους. Συγκινητική η ερμηνευτική επιστροφή του Μπρένταν Φρέιζερ, εκνευριστικά απλοϊκές οι (θρησκευτικές) αλληγορίες του Αρονόφσκι.