Κυριακή της Μητέρας(2021)

(Mothering Sunday)  Πρώτη προβολή: 19-01-2023

Κινηματογραφικά εμπνευσμένη και πλούσια σε λεπτομέρειες μεταφορά ενός μυθιστορήματος του Γκράχαμ Σουίφτ πάνω στη θλίψη και την απώλεια.

H Εύα Ουσόν, στην τέταρτη ταινία της, διασκευάζει το ομώνυμο βιβλίο του Γκρέιαμ Σουίφτ και βρίσκει την καλύτερή της στιγμή σε ένα είδος που περνά την μεγαλύτερη κρίση του στην ιστορία του σινεμά.

Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Γκρέιαμ Σουίφτ, ένα δράμα εποχής που εξετάζει αριστοτεχνικά και γλυκόπικρα τις οικογενειακές σχέσεις - την αγάπη, το τίμημα, την απώλεια - παρουσιάζοντας και την αισιόδοξη πλευρά της μοναξιάς, ως ευκαιρία για να κυνηγήσει μια γυναίκα τα όνειρά της.

Συνολικά, η Κυριακή της Μητέρας διαθέτει κινηματογραφική γλαφυρότητα, σπάνια κομψότητα και υφολογική συνέπεια, αλλά αδυνατεί να συντονιστεί με τον πυρήνα της ιστορίας που αφηγείται.

Διαθέτει κινηματογραφική αντίληψη και εικαστική ματιά, επιχειρεί να θίξει χωρίς ψεύτικες εντυπώσεις το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της εποχής (με έμφαση στις ταξικές ανισότητες) και διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του ακόμη κι όταν όλα τα εκκρεμή ζητήματα τακτοποιούνται κάπως εύκολα και με συνοπτικές διαδικασίες χρησιμοποιώντας το τέχνασμα της αποσπασματικής αφήγησης με τα φλας μπακ.

Αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία βρίσκεις και στην «Κυριακή της μητέρας» στην οποία η σχέση μιας υπηρέτριας με έναν αριστοκράτη προσφέρει την ευκαιρία στην σκηνοθέτρια Εύα Χάσον να αναπτύξει μια πολύ όμορφη στην όψη ταινία πάνω στην εύθραυστη «φύση» της μνήμης, την ερωτική προδοσία αλλά και την βαθιά υποκρισία της αριστοκρατικής Αγγλίας στα χρόνια της δεκαετίας του 1920 και ενώ το τραύμα του Α Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ακόμα νωπό.

Γενικώς, με όμορφη αισθητική, μια χωρίς λόγο πολύπλοκη αφήγηση μιας δραματικής αλλά και μπανάλ ιστορίας που, σαν τους μεγαλοαστούς ήρωές της, πάσχει από μια αδιόρατη ανία και μπόλικη αυταρέσκεια.

Η Εβα Χιούζον κάνει μια προσπάθεια ανανέωσης του βρετανικού ερωτικού δράματος άλλων εποχών αλλά συχνά υποκύπτει στην τυποποίηση, με αποτέλεσμα η ταινία της να μην έχει τελικά να καταθέσει μια πραγματικά καινούργια πρόταση πάνω στο είδος, όπως θα ήθελε.

Περισσότερο ένα δοκίμιο λεκτικών ανταλλαγών για τη ζωή και την αλήθεια και λιγότερο ένα έστω και υποτυπωδώς διαρθρωμένο δράμα, η ταινία Η Κυριακή της Μητέρας, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών του 2021, κυλάει ως μια αναιμική δήλωση για τη δύναμη του λόγου και τη σημασία των λέξεων.

Η άχρωμη σκηνοθεσία, μαζί με την έλλειψη σεναριακού κέντρου βάρους λόγω των μπρος-πίσω στο χρόνο, καθιστούν το φιλμ περισσότερο άστοχο από θελκτικό.