Τα Πνεύματα του Ινισέριν(2022)

(The Banshees of Inisherin)  Πρώτη προβολή: 23-02-2023

Δεν ξέρω κατά πόσο μια ταινία στην οποία κάποιος που απειλεί ότι θα κόψει τα δάχτυλά του – και το εννοεί – μπορεί να είναι ευχάριστη όμως αυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ και αυτός ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο ο Μάρτιν Μακ Ντόνα ανακατεύει την κωμωδία με το δράμα είναι που τελικά σε κερδίζει πέρα για πέρα.

Ο ΜακΝτόνα, ένας δημιουργός που πλάθει χαρακτήρες με θεατρική ακρίβεια, βάζει στο στόμα τους διαλόγους ποιητικού ρυθμού και τους σπέρνει σε ένα σκηνικό κινηματογραφικής πλοκής, επέλεξε αυτήν τη φορά μια καταπράσινη σκηνή για να ανεβάσει μια επίκαιρη παραβολή για τον παραλογισμό της αυτοκαταστροφικής στενομυαλιάς και του στείρου επαρχιωτισμού – το απολαυστικό ξεφλούδισμα κρυφών τραυμάτων και μαζί μια έξοχη ιλαροτραγωδία, λιτή και περιεκτική.

Εννιά οσκαρικές υποψηφιότητες για μια συγκινητική, διασκεδαστική όσο και πολυεπίπεδα διεισδυτική ματιά στην ιλαροτραγωδία της ανθρώπινης (συν)ύπαρξης, με φόντο ένα σκληρό εμφύλιο πόλεμο κι ένα μαγευτικής αγριότητας φυσικό τοπίο.

Το δραματικό και το κωμικό εδώ όχι μόνο συνυπάρχουν αρμονικά στην ίδια σκηνή αλλά και αλληλοσυμπληρώνονται.

Η νέα ταινία του Μάρτιν ΜακΝτόνα δεν είναι τίποτα λιγότερο από σπουδαία. Με έναν εξαιρετικά αστείο, απολαυστικό κι εξαιρετικά θλιμμένο τρόπο.

Μια πλοκή που συντηρεί την αγωνία του θεατή μέχρι τέλους καθώς η αφήγηση πηγαινοέρχεται με παροιμιώδη άνεση από το μακάβριο και το γκοτέσκο στην μελαγχολία και την αυθεντική συγκίνηση.

Μια μαύρη φολκλορ κωμωδία, ένα υπαρξιακό δράμα και ένα ψυχολογικό θρίλερ δωματίου ενώνουν τις δυνάμεις τους και ξυπνούν τα Πνεύματα του Ινισέριν ως μια κωμωδία του παραλόγου που τείνει το χέρι στο σινεμά του Μπέργκμαν.

Εν τέλει πιο κοντά στην μίξη υπαρξιακού στοχασμού με μαύρο χιούμορ και ψυχωμένου δράματος που θυμόμαστε από την αξεπέραστη ακόμα "Αποστολή στη Μπριζ" (την πρώτη συνεργασία του ΜανΝτόνα με τον Φάρελ), τα "Πνεύματα" είναι πνευματώδης αλλά και τραχιά τραγικωμωδία, γεμάτη πίκρα, χιούμορ και καρδιά.

Ιδιαίτερο και υποψήφιο για 9 Οσκαρ.

Ο Κολμ χρησιμοποιεί τη λέξη «dull» σε κάποια στιγμή της ταινίας και αυτό είναι ότι πιο αυτοσαρκαστικό διαθέτουν τούτα τα «Πνεύματα», διότι όντως έχουμε να κάνουμε με μια... «dull» ταινία.