Το Θεώρημα(1968)

(Teorema)  Πρώτη προβολή: 16-07-2004

Φιλοσοφική, πολιτική και ψυχαναλυτική αλληγορία, ένα από τα αριστουργήματα της παζολινικής φιλμογραφίας.

Το ότι, δε, ακόμα μπορώ ν' ανακαλύπτω καινούργια πράγματα σ' αυτό το φαινομενικά μικρό έργο του Παζολίνι, αποτελεί την μεγαλύτερη διαπίστευση του ουσιαστικού του βάθους, αλλά και του αριστουργηματικού του status.

Το αριστούργημα του Πιερ-Πάολο Παζολίνι από το 1968 είναι ένα δείγμα μοντέρνου σινεμά με λιτή αφήγηση, καθαρή υπόθεση, ποιητικό πνεύμα, πολλούς και βαθύτατους συμβολισμούς, καθώς ο μυστηριώδης Επισκέπτης τρυπάει την οικογένεια, αλλοιώνει αμετάκλητα τα μέλη της, ή τους χαρίζει την ελευθερία τους, ανατρέπει την ισορροπία της μεγαλοαστικής τάξης, προσβάλλει τους αδρανείς θεσμούς και φεύγει όπως ήρθε, ως αινιγματικός γητευτής.

Από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του Παζολίνι, όπου ο Ιταλός δημιουργός βάλλει κατά της μεγαλοαστικής τάξης και του καταναλωτισμού.

Ένας φιλοσοφικός πάνω από όλα στοχασμός για την παντοδυναμία της σεξουαλικής απελευθέρωσης αλλά και μια από τις πιο διάσημες για την προκλητικοτητα τους ταινίες του Παζολίνι, που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην πρώτη προβολή της και στέκεται ικανοποιητικά στους καιρούς μας.

Όπως συχνά συμβαίνει με τα μεγάλα έργα τέχνης, το «Θεώρημα» μάς επιτρέπει να διαβάσουμε σε αυτό ό,τι θέλουμε, να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα και, ίσως, να αποκαλύψουμε κάτι από τη δική μας αληθινή φύση.

Το πιο αινιγματικό κομμάτι της φιλμογραφίας του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, μια υπαρξιακή παραβολή για το τέλος (και την αρχή) του κόσμου.

Μια από τις κορυφαίες ταινίες του Παζολίνι, ένα μεθυστικά λάγνο αίνιγμα με αλληγορικές διαστάσεις ταξικές, φιλοσοφικές, θρησκευτικές και υπαρξιακές, και με έναν Τέρενς Σταμπ που κοιτάζει και κοιτάζεται, με βλέμματα που κουβαλούν πόθο ικανό να συνταράξει τα θεμέλια ολόκληρης της ύπαρξης.

Ο δημιουργός εσκεμμένα εισάγει στην αφήγησή του θεολογικά στοιχεία: την αγιότητα, το χειροφίλημα, το «θεραπευτικό» άγγιγμα, μουσική θρησκευτικού ύφους, την αμαρτία και την ενοχή, την καταφυγή στην έρημο. Εξαρχής - σε τόνους σέπιας - συστήνει όλο το θίασο: τη θρησκόληπτη υπηρέτρια, τον ομοφυλόφιλο γιο, την ανικανοποίητη μητέρα, τον ασθενή πατέρα, την άβγαλτη κόρη.

Μόνο για σκληρούς σινεφίλ.