Το Βλέμμα του Οδυσσέα(1995)

(Ulysses' Gaze)  Πρώτη προβολή: 13-10-1995

Ο Αγγελόπουλος υπογράφει ένα μακρόσυρτο φόρο τιμής στην ίδια τη μνήμη, μέσα από τον ιερό ρόλο του κινηματογράφου, που τότε συμπλήρωνε έναν αιώνα ζωής, και του μεταφυσικού του προτερήματος να κουβαλάει την Ιστορία σε κάψουλες από σελιλόιντ.

Κινηματογραφική ποίηση και την ίδια ώρα επίκαιρο ντοκουμέντο, σε μια ταινία που θα έπρεπε να μας κάνει περήφανους που τη γύρισε Έλληνας.

Μια απολύτως ελεγχόμενη καταγραφή των ιδεολογιών που διέπουν μια ζωή αφιερωμένη στην αφήγηση. Είναι μία από τις καλύτερες ταινίες της [δυστυχώς] σύντομης φιλμογραφίας του.

Μέσα σε τούτη την ταραχώδη και συνάμα αδιέξοδη πραγματικότητα, η αναζήτηση του πρώτου φιλμικού βλέμματος υπονοεί μια παράλληλη αναζήτηση του Αγγελόπουλου, ο οποίος ψάχνει το ίδιο απεγνωσμένα έναν τρόπο επαναθεώρησης του κόσμου μας. Δεν θα μπορούσε να το πράξει πιο ποιητικά από ότι με αυτή την ταινία, στην οποία οι παραδοσιακές και ορχηστρικές συνθέσεις της μακροχρόνιας συνεργάτιδας Ελένης Καραΐνδρου προάγουν αγαστά το λυρικό και θρηνητικό ύφος.

H καλύτερη ταινία της δεύτερης περιόδου του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ένα magnus opus που δεν αποχωρίζεται τις εμμονές του δημιουργού του, αλλά καταφέρνει να συγκινεί με την περιπλάνησή του μέσα στη μεγαλύτερη χώρα όλων, στο ίδιο το σινεμά.

Η Οδύσσεια του Α. δεν είναι μια ομηρική Οδύσσεια. Όλα τα ομηρικά αντίστοιχα αποτελούν απλώς σχήματα και οχήματα για να ξεδιπλωθεί με νέους τρόπους «η ανθρώπινη περιπέτεια, η περιπέτεια που ποτέ δεν τελειώνει».

Η αξέχαστη ταινία του Αγγελόπουλου με τα περισσότερα τράβελινγκ (κάποιοι τα μέτρησαν σε 30). Η ουσία είναι ότι για άλλη μια φορά ο δημιουργός χρησιμοποιεί την αλληγορία για να εκφράσει τις κοινωνικο-πολιτικές ανησυχίες του και αυτή τη φορά στο πλαίσιο των Βαλκανίων.

Μεγάλο Βραβείο στις Κάννες για μια μεγαλόσχημη, υπαρξιακή και σινεφίλ περιπλάνηση στα όρια του (κινηματογραφικού και ιστορικού) βλέμματος, με τη γνώριμη, οπτικά συναρπαστική, αλλά στομφώδη αγγελοπουλική σινε-υπογραφή.