Η Κινέζα(1967)

(La Chinoise)  Πρώτη προβολή: 05-06-2014

Ο Γκοντάρ, μόνιμα έφηβος, θα ενεργοποιηθεί, χρησιμοποιώντας, επηρεασμένος από τον Μπρεχτ, μία φόρμα που καλεί τον θεατή να συμμετάσχει, να προβληματιστεί να κρίνει, ενώ ταυτόχρονα δίνει μία πανούργα ορμή στο φιλμ, με τα θεατρικά σκηνικά, την ένταση, τα συνθήματα στους τοίχους, την έκρηξη των χρωμάτων, τις αντιπαραθέσεις, που δημιουργεί το μοντάζ, αλλά και τις ρεαλιστικές ερμηνείες που αποσπά από τον Ζαν Πιέρ Λεό και την Αν Βιαζέμσκι.

Φιλοσοφικές, λογοτεχνικές και κινηματογραφικές αναφορές συμπληρώνουν το αριστουργηματικό φιλμικό κολαζ της ταινίας που αποτελεί "ορόσημο" μιας συναρπαστικής εποχής.

... ο Γκοντάρ συνδυάζει το κωμικό/φαρσικό με τη μαοϊκή, αγωνιστική ιδεολογία, όλα γυρισμένα πάντα με την ξεκάθαρα όμορφη φωτογραφία του Ραούλ Κουτάρ.

Ακόμη και σήμερα, 56 χρόνια μετά την πρώτη προβολή της, η «Κινέζα» συνεχίζει να συναρπάζει, να σοκάρει και να συγκινεί, χάρη στην απελπισμένη ειλικρίνεια και την ουτοπική αφέλειά τής παρόρμησης που οδήγησε στον Μάη του '68. O ιδιοφυής Godard διαβλέπει τη χίμαιρα της επανάστασης και τον επικίνδυνο εκτροχιασμό της σε δράσεις τυφλής βίας.

Στρατευμένος, αλλά αμετανόητα ανατρεπτικός, ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ «φωτογραφίζει» με μπρεχτικό σαρκασμό την αθωότητα, την ιδεοληψία και τα πολιτικά αδιέξοδα μιας εποχής η οποία προετοιμάζεται για τον Μάη του '68.

Ο Γκοντάρ αφουγκράζεται τις άναρχες και συχνά χαώδεις πολιτικές συζητήσεις και τις ιδεολογικές διαφορές των νέων ηρώων του, ενώ παράλληλα ειρωνεύεται με στυλ τις ιδεοληψίες και τις ουτοπικές φαντασιώσεις τους στην καρδιά των διεκδικήσεων του φοιτητικού κινήματος.

Στην πιο προφητική ίσως ταινία της καριέρας του, ο βαρόνος του γαλλικού Νέου Κύματος Ζαν Λικ Γκοντάρ (1930 – 2022), λίγο πριν το ξέσπασμα των γεγονότων του Μάη του 1968, διαισθάνεται την ειλικρινή επιθυμία εξέγερσης των νέων και την απεικονίζει μαζί με τον βερμπαλισμό, τη σύγχυση και την ουτοπική της προοπτική.

Επανακυκλοφορία της παλιάς (του 1967) αμφιλεγόμενης ταινίας του Ζαν Λικ Γκοντάρ—για το Μουσείο

Η τελευταία πράξη πριν ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ βυθιστεί οριστικά στη μαοϊκή του περίοδο, ένα κινηματογραφικό δοκίμιο που βλέπεται σήμερα περισσότερο ως ταινία για ένα σύνθημα παρά ως αυτό που ίσως επιθυμούσε ο δημιουργός της: μια ταινία - σύνθημα.

Το έργο απευθύνεται αυστηρά (και μόνο) σε οπαδούς του Ζαν-Λικ Γκοντάρ και σε όσους μελετούν τον κομμουνισμό εν γένει. Γι' αυτό το κοινό, μπορώ να πω ότι είναι και πολύ σημαντική κιόλας. Όλοι οι υπόλοιποι, απλά, δεν θα περάσουν καλά.