Εντ Γουντ(1994)

(Ed Wood)  Πρώτη προβολή: 29-09-1995

Νοσταλγική διάθεση, ελαφρύ άρωμα σάτιρας, εύστοχη μουσική επένδυση, χιουμοριστικές εκρήξεις και, συνολικά, ένα αληθινά ξεχωριστό θέαμα, μία από τις ταινίες που έχουν πραγματικά ψυχή και σε καθιστούν ανήμπορο να ξεχωρίσεις την ταινία από την πραγματικότητα (και όχι μόνο γιατί αναφέρεται σε υπαρκτά πρόσωπα).

Ένα ασπρόμαυρο γράμμα αγάπης, παθιασμένο και κάπως αιθεροβάμον, όπως σε τελική ανάλυση ήταν ο παραλήπτης του και συνεχίζει να είναι ο αποστολέας του.

Ασπρόμαυρο, μουντό αλλά ταυτόχρονα ζωηρό και κεφάτο, το φιλμ έρχεται να πάρει την θέση που του αξίζει και να γίνει (κατά την ταπεινή μας γνώμη) η καλύτερη ταινία του σκοτεινού αυτού σκηνοθέτη που ουδέποτε άφησε την μελαγχολία να κερδίσει το χιούμορ και την πονηριά αλλά κατάφερε να τα βάλει να τραμπαλίζονται με μεγάλη χάρη και να δομούν έτσι ένα είδος που με όρους υπερβολής θα λέγαμε μπαρτικό.

Ο Burton, σε μια ταινία που είναι περισσότερο φόρος τιμής στον Wood παρά βιογραφική, κατάφερε να δημιουργήσει ένα (παρεξηγημένο) αριστούργημα, που σφύζει από ζωή, χιούμορ αλλά και μελαγχολία.

Ο Μπέρτον, συνετά και πολύ τρυφερά, αποφεύγει να διακωμωδήσει το έργο του Γουντ, φτιάχνοντας μια ταινία που εξυμνεί το πάθος, το πείσμα, την παρέκκλιση και τη διαφορετικότητα.

Ναι, ο Tim Burton είναι ο παραμυθάς του Χόλιγουντ. Το παραμύθι του όμως αυτό είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα. Δεν είναι η μαγευτική 50's ατμόσφαιρα, ούτε η ασπρόμαυρη κινηματογράφηση και οι εκπληκτικές ερμηνείες. Ο σκηνοθέτης, εδώ, μας δίνει μια ταινία που καταρρίπτει τον μύθο και την ιδεολογία του Χόλιγουντ.