Φόβος Ενστίκτου(1996)

(Primal Fear)  

Πατωντας επανω στην θεοσταλτη αυτη πηγη ερμηνευτικης δυναμης, ο Gregory Hoblit ξεδιπλωνει το ευφυες σεναριακα δικαστικο του θριλερ, με εξυπνες, ρυθμικες αναλογιες. Μειωνει την ταχυτητα ροης ωστε να δημιουργειται η διαρκης απορια για τον ενοχο, χωρις ωστοσο να βαραινει την ταινια κανοντας τη να χασει σε ενδιαφερον.

Σφιχτοδεμένο δικαστικό θρίλερ με συμπαθείς ανατροπές που είναι ακόμη ζωντανό κυρίως γιατί μας σύστησε σε έναν ηθοποιό εγνωσμένης, πλέον, υποκριτικής ικανότητας. Ο νεαρός, τότε, Edward Norton δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, ανατριχιάζει τους θεατές, κλείνει το μάτι στην Ακαδημία και κυρίως παραδίδει σεμινάριο ορθής ανάπτυξης (μη πω και χειραγώγησης) ενός κινηματογραφικού χαρακτήρα στον πολύπειρο αλλά ρηχό Gere.

Εν τέλη, το Primal Fear, παρά τις συνεχής προσπάθειες του, δεν μπορεί να λογιστεί ως μια ολοκληρωμένη δήλωση για τη διαφθορά και την ανηθικότητα που κατακλύζει τους χώρους της φιλοχρήματης εξουσίας, αλλά ούτε και να εξανθρωπίσει το επάγγελμα του δικηγόρου. Ο λόγος είναι η παιδικότητα με την οποία χτίζει τις δικαστικές σκηνές.

Συνολικά το «Primal Fear» είναι ένα πολύ ενδιαφέρον, πλην άνισο δικαστικό θρίλερ που ποντάρει για την επιτυχία του στα δύο δυνατά χαρτιά του: τις ερμηνείες, και ειδικότερα αυτή του Νόρτον, που όχι μόνο τον έκανε διάσημο, αλλά του χάρισε και μία οσκαρική υποψηφιότητα, και την ανατροπή του φινάλε, η οποία δεν εντυπωσιάζει απολύτως ως έκπληξη, ενθουσιάζει όμως με τον τρόπο που παρουσιάζεται από τον σκηνοθέτη.