Ιάκωβος, Ο Ψεύτης(1974)

(Jakob der Lügner)  

Οσο, όμως, ο Μπάιερ διατηρεί λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και την τραγικότητα και οσο το φιλμ του βρίσκεται με τα πόδια στη Γη, αλλά και με μια αδιόρατη ποιητική που πηγάζει περισσότερο από τον παραλογισμό μιας από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ανθρωπότητας, άλλο τόσο είναι στιγμές που ο «Ιάκωβος ο Ψεύτης» μοιάζει παρωχημένος, απλοϊκός και σε διακριτή απόσταση από ό,τι θα τον έκανε κάτι κάτι παραπάνω από ένα «ιστορικό» φιλμ που σχολιάζει ιδανικά μια ολόκληρη εποχή όπου η αλήθεια και το ψέμα έχαναν επανειλημμένα το νόημά τους.

Πρόκειται για μια ευρηματική ιδέα που αναπτύσσεται υποδειγματικά, χάρη στην τέλεια αφηγηματική ισορροπία ανάμεσα στο πικρό χιούμορ, την απελευθερωτική δύναμη της φαντασίας και τον απαισιόδοξο ρεαλισμό.

Η γερμανική ταινία «Ιάκωβος ο ψεύτης» του Φρανκ Μπάιερ, που με βάση ένα θαυμάσιο μυθιστόρημα του Γιούρεκ Μπέκερ έφτιαξε μια συγκινητική ταινία, φόντο της οποίας είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου ο ήρωας του τίτλου προσπαθεί να επιβιώσει.

Τα αθώα ψέματα του Ιάκωβου, ενός εβραίου έγκλειστου σε ναζιστικό γκέτο, εμψυχώνουν τους αποκαρδιωμένους συντρόφους του, σε μια τρυφερή και λιτή ταινία που ισορροπεί μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας.