Όκτζα(2017)

(Okja)  Πρώτη προβολή: 28-06-2017

Ομολογώ ότι η πρώτη ερώτηση που έκανα, όταν έμαθα το θέμα της ταινίας, ήταν πότε θα προβληθεί στους κινηματογράφους. Η απάντηση «ποτέ» δεν μου άρεσε. Ο μόνος λόγος που συμβιβάζομαι είναι η ίδια η ταινία, που αξίζει να την δεις όποιο μέγεθος και να έχει η οθόνη.

Στην πραγματικότητα, από ένα σημείο και έπειτα, τα πράγματα σκοτεινιάζουν απότομα, περνώντας σε πολύ ρεαλιστικές και λυπηρές πτυχές του «ενήλικου» κόσμου. Αυτή η μετάβαση βιώνεται κυρίως, μέσω του μικρού κοριτσιού, που τόσο απότομα προσγειώνεται στην ενηλικίωση. Ακόμη, έγινε αρκετά αντιληπτή η προσπάθεια να θιγούν θέματα όπως, η επέμβαση στη φύση, τα δικαιώματα των ζώων και η διαδικασία παραγωγής ενός προϊόντος.

Αν και τα θέματα που επιχειρεί να εξερευνήσει το έργο είναι βαθιά φιλοσοφικά, ο Bong αποφεύγει να ασπαστεί ένα διδακτικό ύφος καταφέρνοντας να δημιουργήσει μια ταινία που ενώ προβληματίζει παράλληλα ψυχαγωγεί, κάτι που είναι όλο και πιο σπάνια συναντάμε πια στον κινηματογράφο.

Το Okja είναι τρομερά ειλικρινές και μας δείχνει ότι η φαντασία δεν έχει πεθάνει ακόμα, ενώ η ιστορία της μικρής Mija και της Okja δύσκολα θα σε αφήσει ασυγκίνητο. Ο Bong Joon-Ho παίρνει ένα πολύ δύσκολο θέμα -ένα παραμύθι με πρωταγωνιστή ένα μεγάλο γουρούνι θα μπορούσε εύκολα να ξενίσει τον θεατή- και πετυχαίνει τους περισσότερους στόχους του, φτιάχνοντας μια όμορφη ταινία.

Ενώ το μήνυμά του είναι σοβαρό και σημαντικό και το δραματικό στοιχείο σε γραπώνει και επενδύεις στους χαρακτήρες, την ίδια στιγμή υπάρχει μια ροπή προς την υπερβολή και προς μια ανάλαφρη ροή αφήγησης που σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον και δε σε αφήνει να βαρεθείς ούτε στιγμή.

Ο Κορεάτης σκηνοθέτης κατασκευάζει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα υπέροχο CGI ήρωα, κάτι πολύ πιο μαγικό από ένα παιδικό παραμύθι, κάτι πολύ πιο σπουδαίο από συμβολική υπόκλιση σε κλασικούς κινηματογραφικούς παραμυθάδες προκατόχους του. Επικαλούμενος το γιγάντιο ψέμα που είναι το σινεμά, μας αποκαλύπτει τη δική μας τεράστια αλήθεια.

Καταφέρνουν να σοκάρουν (με συγκεκριμένες σκηνές) και να σε βάλουν σε σκέψεις, αφού πρώτα σε κρατήσουν με μια όμορφη ιστορία αγάπης που δεν σε προετοιμάζει για τις τελευταίες σκηνές.

Φανταστικό το πρώτο μέρος στην Κορεάτικη φύση με τις σιωπές και τα αγγίγματα και τις ματιές αγάπης, πολύ διασκεδαστικό το ενδιάμεσο κομμάτι της καταδίωξης, ταιριαστά σκοτεινό με ένα παραθυράκι ελπίδας το φινάλε.

Παρά το άγριο κατά τόπους σκοτάδι της, από την ταινία θα σου μείνει η γλυκιά σχέση της Mija και της Okja, και η προσπάθειά τους να κατανοήσουν έναν τρομακτικό κόσμο όπου καλοί άνθρωποι και ζώα πεθαίνουν καθημερινά, και το μόνο πράγμα που συνήθως μπορεί να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη είναι τα χρήματα.

Το Okja δεν είναι σε καμιά περίπτωση κακή ταινία αλλά είναι δυστυχώς κάτι παραπάνω από απογοητευτική, είναι προβληματική, δεν έχει ταυτότητα, είναι φλύαρη και ενοχλητικά διδακτική. Είναι μια ταινία που με την αφαίρεση μερικών σκηνών θα μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι την έχει σκηνοθετήσει κάποιο ανθυποτσιράκι της Disney.