Το Παιχνίδι του Τζέραλντ(2017)

(Gerald's Game)  Πρώτη προβολή: 29-09-2017

Το Gerald's Game είναι μία ταινία που σου προκαλεί τον τρόμο χωρίς να βασίζεται εξ ολοκλήρου στα ειδικά εφέ της. Ο τρόμος που προκαλεί βασίζεται στις τρομακτικές σκέψεις του θεατή, όχι στις τρομακτικές της εικόνες (υπάρχουν κι εκείνες, αλλά είναι ελάχιστες). Ειδικά τα τελευταία δέκα λεπτά της ταινίας, τα οποία στα χέρια κάποιου άλλου σκηνοθέτη θα μπορούσαν να δείχνουν αστεία ή εκτός πραγματικότητας, εδώ παραδίδονται με σιγουριά, ξεδιπλώνονται με μια ανάσα, χωρίς να επιτρέπουν στον θεατή να σκεφτεί τι είναι αυτό που βλέπει και τη σημαντικότητα αυτών που παρακολουθεί, παρά μόνο μετά το τέλος.

Είναι ένα one-location θρίλερ που εξελίσσεται σε ψυχολογικό θρίλερ και περιέχει κάποιες έντονες σκηνές σασπένς που ενδυναμώνονται χάρη στην πολύ συμπαθητική ηρωίδα,η οποία είναι και άψογα ερμηνευμένη!Δεν βρήκα την ταινία τρομαχτική αλλά ως ψυχολογικό θρίλερ τα πάει πολύ καλά και μου κράτησε το ενδιαφέρον καθ'όλη τη διάρκεια!

Γενικά η μία ώρα και 45 λεπτά που διαρκεί η ταινία είναι υπερβολικά πολύς χρόνος για τα όσα αφηγείται και αν ήταν κάπως πιο σύντομη, θα μιλούσαμε για ένα αριστούργημα. Σίγουρα όμως «το παιχνίδι του Gerald» όπως και το remake του «It» που προβάλλεται φέτος είναι από τις καλύτερες δουλειές τόσο σαν μεταφορές από ιστορίες του Stephen King, όσο και σαν ταινίες καθεαυτές και σίγουρα αξίζουν την προσοχή οποιουδήποτε τρομο-φαν.

Το «Gerald's Game» είναι μία πετυχημένη μεταφορά, ένα ανατριχιαστικό θρίλερ και σίγουρα μία εξαιρετική προσπάθεια του Netflix.

Ένα δωμάτιο, δύο φανταστικές ερμηνείες, ένας σκηνοθέτης που κατάφερε να απεικονίσει την αγάπη του Stephen King για εσωτερικούς μονόλογους/σκέψεις τρίτων τόσο σωστά όσο λίγοι συνάδελφοί του.

H Gerald's Game σε γενικές γραμμές είναι ένα αρκετά δυνατό θρίλερ, προσφέρει 1,5 ώρα που συνδυάζει ένα κλειστοφοβικό κλίμα και δυνατές σκηνές, σε μερικά σημεία έχει κλισέ και ξεφεύγει γενικά, ωστόσο τα καταφέρνει καλύτερα από τον μέσο όρο του είδους.

Αγνοώντας τις κλισεδούρες της πλοκής, το περιττό μελόδραμα και το αφηγούμενο φινάλε του έργου, είναι μια ταινία που συνίσταται να δεις, και αυτό το οφείλει στις υπόλοιπες, δυνατές σκηνές του δεύτερου μισού.

Η απόγνωση που νιώθεις ήταν αληθινή. Είναι περιορισμός, ο χειρότερος τρόμος μου, μετά την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.... Με το Gerald's Game, ανέβασα παλμούς.

Πολύ ενδιαφέρουσα η επιλογή του Flanagan να μετατρέψει τον εσωτερικό μονόλογο του βιβλίου σε διάλογο ανάμεσα στον άγγελο (την σκληρή εκδοχή) και τον διάβολο (το ομιλών πτώμα) της πρωταγωνίστριάς του όμως το σύνολο δεν απογειώνει ουσιαστικά τις θεματικές της ιστορίας (όσο ισχυρή κι αν είναι η συζήτηση γύρω από την κουλτούρα βιασμού που υιοθετεί το φιλμ) και υποφέρει από το κλασικό χαρακτηριστικό των ιστοριών του Κινγκ, τα απογοητευτικά φινάλε.

Παρά το γεγονός ότι το σκηνικό είναι στημένο ουσιαστικά σε ένα δωμάτιο, ο σκηνοθέτης Μάικ Φλάναγκαν καταφέρνει αρκετά με τα λίγα και κυρίως να μην κουράσει, ειδικά στα δύο τρίτα του φιλμ.