Ο Ταχυδρόμος(1994)

(Il Postino)  Πρώτη προβολή: 11-09-1995

Διαχρονική κινηματογραφική ποίηση στην τεράστια επιτυχία του 1994, που σημαδεύτηκε από την σπαρακτική ερμηνεία του Μάσιμο Τροίζι. Σε (αναγκαία) επανέκδοση με νέες κόπιες.

Η ιταλιάνικη λαϊκότητα της ταινίας δεν εκχυδαΐζεται αλλά φτερουγίζει ανάμεσα στο νόημα της ζωής και τη ζωτικότητα του έρωτα και αυτό οφείλεται στην αξιολάτρευτη μανιέρα που επινοεί ο δημιουργός του «Ταχυδρόμου» ‒άσχετα από το αν το υπογράφει ο Μάικλ Ράντφορντ‒ Μάσιμο Τροΐζι, ο οποίος πέθανε μερικές ημέρες μετά το τελευταίο γύρισμα, έχοντας αναβάλει, μοιραία όπως αποδείχτηκε, μια επείγουσα εγχείρηση καρδιάς.

Έχουν μεσολαβήσει είκοσι χρόνια από τότε που είδα για... εικοστή φορά τον «Ταχυδρόμο», μαζί με τη μισή Ελλάδα τότε. Μπορεί οι λεπτομέρειες της ιστορίας να έχουν ξεθυμάνει, αλλά το συναίσθημα είναι δυνατό και ξεκάθαρο.

Ο Τροΐσι σε σκλαβώνει με την τρυφερότητά του, η Κουτσινότα σε μαγεύει με την ομορφιά της και το σύνολο σε αφήνει ακίνητο στο κάθισμα μόλις το φιλμ τελειώσει.

Πάντα θα αγαπώ τον «Ταχυδρόμο» κι ας τελειώνει τόσο άστοχα, τόσο δωρεάν – λες και για να πάρει πολιτικά εύσημα – λες και ο Πάμπλο του δεν αρκούσε να τα παντρέψει και να το χορέψει με το νήμα του όλ' αυτά. Θα τον αγαπώ γιατί αποπνέει καλοκαίρι, γιατί είναι ήλιος, θάλασσα, Μπακάλοβ, ένα τραγούδι που αχνακούγεται ελπιδοφόρα κάθε που ηλιοκαίγεσαι, ένα ταγκό αυτοδίδακτο. 

Με ένα λιτό σενάριο (που συνέγραψε μαζί με τον πρωταγωνιστή Massimo Troisi), κινηματογραφεί με λυρισμό τα υπέροχα ιταλικά τοπία, αποστασιοποιείται από τα πομπώδη μελοδραματικά κλισέ του Χόλιγουντ και με νεορεαλιστικό βλέμμα εξερευνά ανεπιτήδευτα με τον πιο απλό, άμεσο τρόπο την ανεκτίμητη αξία της αντρικής φιλίας, την μαγεία του έρωτα και την δύναμη της αγάπης.

Μια ταινία που αξίζει τον κόπο όσοι την έχουν δει να την ξαναδούν και... οι υπόλοιποι να μη τη χάσουν.

Έρωτας, λυρισμός και πολιτική σε μια κινηματογραφικά λιτή, μα τόσο τρυφερή και διασκεδαστική κομεντί, βραβευμένη με Όσκαρ μουσικής και υποψήφια για άλλα τέσσερα (ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, α΄ αντρικού ρόλου).

Ποίηση, συγκίνηση και ερωτισμός (μοναδική η σκηνή με το ποδοσφαιράκι που παίζουν οι Κουτσινότα με τον Τροϊζι) σε μια ταινία που είναι η αποθέωση του Καλού.

Αν το δεις για πρώτη φορά, μάλλον δεν θα «πάθεις» ό,τι πάθαμε κι εμείς τότε. Αν πάλι το ξαναδείς τώρα, μάλλον δεν θα «πάθεις» με τίποτα ό,τι έπαθες τότε! Σε κάθε περίπτωση, η ερμηνεία του Τροΐζι έστω στέκει αλώβητη και αγέραστη στο πέρασμα του χρόνου. Αξίζει την προσοχή σου, αν και καλό είναι να έχεις μια ιδέα από ή/και αδυναμία και στην ποίηση και τον Πάμπλο Νερούδα για να ευχαριστηθείς τούτο το φιλμ.