Το Χοιροστάσιο(1969)

(Porcile)  Πρώτη προβολή: 23-05-2019

Αυτή η απαράμιλλης ομορφιάς παρακαταθήκη που μας κληροδότησε ο Pasolini είναι ένα ποιητικό βίωμα παρά μια ταινία. Εξπρεσιονιστικό και φορμαλιστικό μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια, αναδεικνύει με τον πιο απαράγραπτο τρόπο το αισθητικό μεγαλείο του δημιουργού. Μορφή και περιεχόμενο, κινηματογραφική τεχνική και θεματολογία, παρουσιάζονται αδιαίρετα για να υπηρετήσουν από κοινού τη στόχευση του σκηνοθέτη. Όλα συντείνουν για ν' αποδώσουν ένα φιλμ-σύμβολο του ανθρώπινου πνεύματος. Μια φιλοσοφία ολόκληρη!

Σε αυτή τη φάση της πορείας του, ο Ιταλός σκηνοθέτης λειτουργεί εντελώς έξω από καθιερωμένες φόρμες, δημιουργώντας σκληρές εικόνες που μένουν εντυπωμένες στη συνείδηση του θεατή, ενώ ταυτόχρονα δίνει αύρα πικρής σάτιρας, μπολιάζοντας τη δεύτερη παραβολή με καυστικό χιούμορ που ισοπεδώνει τους χαρακτήρες και όσα εκείνοι πρεσβεύουν.

Η σκηνοθεσία υπηρετεί υποδειγματικά το νόημα της ταινίας (έχουμε αυτό που λέμε ταύτιση μορφής και περιεχομένου). Ο Pasolini παραθέτοντας συνεχώς δύο αντίθετες δραματουργικά ενότητες (τους κανίβαλους του Μεσαίωνα και τους ναζιστές του σήμερα), αντί να προκαλεί σύγχυση στον θεατή, καταφέρνει να τον κάνει κοινωνό της σκέψης του και να του προσφέρει το συμπέρασμα στο πιάτο (ότι δηλαδή οι διαφορετικές χρονολογικά σκηνές είναι κατά βάθος ίδιες, αφού η ανθρωποβόρα φύση μας παραμένει απαράλλαχτη στο διάβα των αιώνων).

Επιθετικές εικόνες γεμάτες τόλμη και αναπάντεχα ψήγματα χιούμορ συναντιούνται σε μια αντισυμβατική αφήγηση, που δοκιμάζει τον θεατή και δείχνει σημάδια κόπωσης, όμως παραμένει εικονοκλαστική και ριζοσπαστική στις ιδέες της.

Θέτει καίρια ερωτήματα για την παρακμή της αστικής τάξης και την κατάρρευση της ιδεολογίας σε μια Ευρώπη γερασμένη, μουχλιασμένη και διαβρωμένη. Από τις πιο παράξενες ταινίες του Παζολίνι, έχει στόχο να σε αφήσει παγωμένο και τον πετυχαίνει.

...μοιράζει την πολιτική αλληγορία του μεταξύ δύο χρόνων και δύο χαρακτήρων με χτυπητές διαφορές, αμέτρητες αδυναμίες αλλά και κοινή μοίρα.