Η Γνωριμία της Σάρκας(1971)

(Carnal Knowledge)  Πρώτη προβολή: 25-07-2019

Ταινία αναφορά στον ηλεκτρισμένο και συνάμα αιματηρό διάλογο των ερωτικών σχέσεων ανδρός και γυναικός, που άνοιξε με τόλμη το θέμα ο Νίκολς σε μια εποχή που η αμερικανική, κοινωνική ταυτότητα βυθιζόταν ξανά αβοήθητη στο έλος του συντηρητισμού και του επιφανειακού καθωσπρεπισμού.

Πολύ καλό!

Η ταινία επισημαίνει τις τεράστιες δυσκολίες που βρίσκονται κρυμμένες σε κάθε ερωτική σχέση και μπορούν ανά πάσα στιγμή να προκαλέσουν την έκρηξη, να φέρουν τα πάνω κάτω. Οι διάλογοι είναι ωμοί, ευθείς και χωρίς τη διατήρηση προσχημάτων, γεγονός που της προκάλεσε προβλήματα με τη λογοκρισία.

Αφοπλιστικά, απολαυστικά κι επώδυνα ειλικρινής, μια ανελέητη κατάδυση στην ανδρική ψυχοσύνθεση και σεξουαλικότητα, που δε θα μπορούσε παρά να είναι αποκύημα του αμερικανικού σινεμά της δεκαετίας του '70, αλλά παραμένει ακόμα και σήμερα αποκαλυπτικά επίκαιρη.

Πικρόχολη σάτιρα των σεξουαλικών ηθών της μεταπολεμικής Αμερικής, η οποία σόκαρε το Χόλιγουντ με την τόλμη και την κατάμαυρη, αφοπλιστικά κυνική ματιά της στον αντρικό σοβινισμό.

Παίρνοντας ως δεδομένο ένα εκπληκτικό καστ (επιπλέον, λίγες γυναίκες έχουν αγγίξει το σεξ απίλ της Αν Μάργκρετ και το ντελικάτο προφίλ της Κάντις Μπέργκεν), η ταινία του Μάικ Νίκολς που προβάλλεται σε επανέκδοση καταφέρνει ακόμα να προσπερνά την τυποποίηση της σεξουαλικά ταραγμένης δεκαετίας του '60/'70 και να μιλά κατευθείαν στην καρδιά, με οξυδέρκεια και πληθωρικό κέφι.

Συνολικά μια ταινία-ανασκόπηση των ερωτικών επιθυμιών και γενικότερα των δύσβατων ρομαντικών σχέσεων, η οποία παραμένει διαχρονική χάρη στην άλυτη θεματολογία της και τους αξιομνημόνευτους πρωταγωνιστές.

Παραμένει επίκαιρη, ενδεικτική της νοοτροπίας μιας ολόκληρης γενιάς, αλλά και ενός διεισδυτικού στην αντιμαχία των δύο φύλων σινεμά.

Οι Τζακ Νίκολσον, Κάντις Μπέργκεν, Αρτ Γκαρφάνκελ και Αν Μάργκρετ συνθέτουν ένα αλησμόνητο ερωτικό κουαρτέτο με φόντο την Αμερική των 60s-70s, της σεξουαλικής απελευθέρωσης, του πολέμου στο Βιετνάμ και των προβληματικών σχέσεων σε μια εποχή όπου οι αμερικανικές παραδοσιακές αξίες δοκιμάζονται πιο έντονα από ποτέ.

Η ταινία πάντως, εκτός από τις τολμηρότητες του διαλόγου, δεν ερευνά μέχρι βάθους τα θέματά της, με τον Νίκολς να επιλέγει μια επιφανειακή προσέγγιση, με την περίοδο τουλάχιστο του '40 να κερδίζει σε ατμόσφαιρα χαρη στη μουσική υπόκρουση από τον Γκλεν Μίλερ και την ορχήστρα του. Τελικά, εκείνο που βασικά παραμένει και σε γοητεύει είναι οι πολύ καλές ερμηνείες (σημαντικό πάντα στοιχείο στις ταινίες του Νίκολς) όλων των ηθοποιών, ακόμη και της Αν-Μάργκρετ, που εδώ μας προσφέρει τον καλύτερο ρόλο της καριέρας της.