Με Λένε Dolemite(2019)

(Dolemite Is My Name)  Πρώτη προβολή: 25-10-2019

Η ταινία είναι εντυπωσιακά γυρισμένη με ωραία πλάνα και ειδικά αυτά των stand up αλλά και της ταινίας, η αναπαράσταση της εποχής είναι αξιοπρεπέστατη, ενώ το καστ θα μπορούσε να αξιοποιηθεί λίγο παραπάνω, με τον Wesley Snipes να μην παίζει πάρα πολύ αλλά να είναι απολαυστικός.

Ψέματα δεν θα πούμε. Δεν είναι ο πρίγκιπας της Ζαμούντα! Παρόλα αυτά, αγαπάμε τον Έντι Μέρφι και η ταινία έχει κάποιες καλές στιγμές, ειδικά όσο περνάει η ώρα.

Έχοντας βομβαρδιστεί τον τελευταίο καιρό από biopics, σε σημείο που αρκετά από αυτά είναι σαν γυρίζονται με την ίδια συνταγή, το «Dolemite is my Name» ξεχωρίζει, λόγω της όρεξης του Μέρφι αλλά και γιατί αποτελεί ένα καλοφτιαγμένο και διασκεδαστικό ερωτικό γράμμα σε μια εποχή, ένα κινηματογραφικό είδος και ένα underdog που τα κατάφερε με τους δικούς του όρους.

Ως βιογραφία, τιμά την ιστορικότητα των γεγονότων, δεν κουρδίζει τον ρυθμό με φτηνούς συναισθηματισμούς και δεν κινείται στη σφαίρα του καλλωπισμού της συμπεριφοράς του Moore, ώστε να πυροδοτήσει τη συμπάθεια προς το πρόσωπό του.

Απόλυτα προσηλωμένος ο Έντι Μέρφι στον ρόλο του, ωραία κουρέματα και χρώματα, ένιωσα όμως πως η ταινία είχε εξαντληθεί πολύ πριν το φινάλε της.

Το γενικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει το έργο του Craig Brewer είναι εντέλει το όριο ανάμεσα σε μια μονοδιάστατα καρικατουρίστικη δημιουργία, και μια ιστορία που έκρυβε μέσα της εξαιρετικό υλικό προς άρδευση. Ελπίζω με όλα αυτά να μην απογοητεύω τους φίλους του Ντολεμάιτ και του κάθε Ντολεμάιτ, αλλά όταν η τέχνη υπηρετεί την κακοτεχνία, πρέπει να είναι διπλά δημιουργική για να έχει νόημα ύπαρξης.