Stranger Things : Season 1(2016)

Είναι ένα "ταξίδι πίσω στο χρόνο" που ναι μεν δεν έχει απίθανες φιλοδοξίες σε κάποιον τομέα και δεν καινοτομεί πουθενά, αλλά προσφέρει το είδος της απενοχοποιημένης διασκέδασης για την οποία παρακολουθούμε σήμερα cult επιτυχίες του χθες (απλώς στην συγκεκριμένη περίπτωση... και σε ανάλυση εικόνας 4Κ).        

Μας έκανε να νοσταλγήσουμε, να δακρύσουμε, να αγχωθούμε....        

Βαθιά ατμοσφαιρικό, που συνήθως σημαίνει και αργό. Αλλά από την άλλη σε γεμίζει. Μπαίνεις κανονικά στο πνεύμα. Κάτι που είναι πολύ σημαντικό όταν μιλάμε για σειρά. Και εκεί που τα 8 επεισόδια ακούγονται λίγα, όταν τα βλέπεις νιώθεις το αντίθετο. Είπαμε, σε γεμίζει.        

Πρόκειται για μια εξαιρετική σειρά επιστημονικής φαντασίας, φτιαγμένη έτσι ώστε να θυμίζει ταινία των 80s και το κάνει πολύ επιτυχημένα χάρη στην πολύ καλή σκηνοθεσία που προσεγγίζει την ατμόσφαιρα της εποχής!        

Ευστοχεί στα πάντα. Κάθε στιγμή, κάθε ατάκα, πλάνο, ιδέα αυτής της σειράς 8 επεισοδίων που το netflix εξαπέλυσε ένα γλυκό καλοκαιρινό απόγευμα, πετυχαίνει το στόχο της.        

To Stranger Things ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στον τρόμο και στην ασφάλεια καθώς ακουμπά στα παιδικά μας χρόνια. Και ποιος άλλωστε δε φοβήθηκε τα σκοτάδια σαν παιδί, και ποιος δεν ένιωσε ασφάλεια επειδή ήξερε ότι η μαμά του θα διώξει μακριά το μπαμπούλα;        

Το Stranger Things είναι η πιο ευχάριστη τηλεοπτική έκπληξη που μπορούσε να μας τύχει για φέτος. Με τον τελείως ρετρό χαρακτήρα της, είναι ιδανική για όσους μεγάλωσαν αλλά και όσους αγάπησαν την δεκαετία του ΄80. Εγγυημένα, θα κολλήσουν άνετα.        

Το Stranger Things ξεκινάει δυναμικά, κρατώντας κλειστά πολλά χαρτιά του, φάνηκε να φρενάρει λίγο στο τέλος, αλλά δεν το λέμε για κακό, μια δεύτερη σεζόν είναι απαραίτητη. Ο στόχος ήταν η διασκέδαση δίνοντάς μας ταυτόχρονα τα απλά μηνύματα της φιλίας, της ενηλικίωσης και της αποδοχής καθετί διαφορετικού.        

Δύσκολα μπορείς να αντισταθείς στην απόλαυσή της. Θεωρώ όμως ότι το είδαμε προσπερνώντας δυο πολύ βασικά ερωτήματα: 1) μήπως τελικά η τόση πολλή αντιγραφή δεν είναι προχωρημένο πράγμα και μεταμοντέρνο παστίς, αλλά τόση πολλή αντιγραφή; και 2) μήπως τελικά αρκετά από όσα γίνονταν δεν κόλλαγαν πουθενά, όχι προφανώς με όρους αληθοφάνειας ρεαλιστικού έργου, αλλά ακόμη και στην πραγματικότητα του κόσμου της σειράς;        

...βρήκα τούτη τη σειρά εντελώς άστοχη και λάθος. Στα όρια του εκνευριστικού. Γιατί αυτό που πλασάρει είναι κάτι το αφόρητα mainstream. Αλλά με περιτύλιγμα που νομίζει πως κάνει τη «διαφορά». Την... άσχημη (#diplhs) «διαφορά». Υπό αυτή την οπτική, η σειρά είναι μια αποτυχία.