The Young Pope(2016)

Το Young Pope, σε ευθεία αντίθεση με το αδύναμο Crisis in Six Scenes μας δείχνει έναν σκηνοθέτη που σέβεται και χρησιμοποιεί στα μέγιστα τις δυνατότητες του μέσου, που ξέρει πως να σε καρφώνει στην θέση σου και να σε αναγκάζει να παρακολουθήσεις ένα σπουδαίο έργο που ξεδιπλώνεται μπροστά σου.    

Ακαταμάχητο. Τηλεόραση υψηλού επιπέδου. Το Twin Peaks του Σορεντίνο.    

Μπορεί να μην είναι για όλα τα γούστα, λόγω θέματος, όμως είναι ξεχωριστή, καλοστημένη, γουστόζικη και απρόβλεπτη.    

Εντυπωσιακό σκηνοθετικά (είναι ας μην ξεχνάμε Σορεντίνο), το The Young Pope έχει ήδη πάρει «πράσινο φως» και για δεύτερη σεζόν και αναμένεται στην πορεία να εξοργίσει πολλούς. Εμείς ήδη το αγαπάμε.    

Προσπαθεί να ανιχνεύσει ζητήματα πέρα από τον άνθρωπο και την ύπαρξή του, διαθέτοντας έναν ενδιαφέροντα αντιήρωα στα πρότυπα του Φρανκ Άντεργουντ, με τον Σορεντίνο να αφηγείται ποιητικά την ιστορία και να δημιουργεί κάποιες εικόνες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αναγεννησιακά κάδρα.    

Υπάρχουν πολλές καλές ερμηνείες, οι οποίες όμως χάνονται από τις καταπληκτικές των Jude Law και Diane Keaton. O Jude Law καταφέρνει αυτό που χρειάζεται οποιοδήποτε σενάριο. Να τον αγαπήσεις ...μισώντας τον.    

Ο Λένι / Πίος XVIII, όπως τον ενσαρκώνει (εξαιρετικά – όλη η σειρά είναι ραμμένη πάνω του) ο Τζουντ Λο, είναι ο Πάπας ως Ρίπλεϊ, με κάποια από τα μακιαβελικά ένστικτα του Φρανκ Άντεργουντ από το House of Cards, αλλά και μια σύγχρονη αντίληψη ενός επιμελώς υπολογισμένου αντι – μάρκετινγκ.    

Όπως και να έχει, η σειρά μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση, καθώς, παρόλο που συχνά δεν μπορούσα να ακολουθήσω το σενάριο, έμεινα εντυπωσιασμένος από σκηνοθεσία, ερμηνείες και μουσική.    

Κατεβάζοντας (ο Σορεντίνο) όσο χρειάζεται –όχι πολύ- τους τόνους για να προσαρμοστεί στο τηλεοπτικό context (το ίδιο και ο εκπληκτικός διευθυντής φωτογραφίας και των ταινιών του, Λούκα Μπιγκάτσι) χρησιμοποιεί πάλι τα ίδια μέσα: υπερρεαλιστικές σφήνες (όπως το απίθανο σήμα-εναρκτήρια σεκάνς ή αργότερα... ένα καγκουρό), έντονα χρώματα, γκροτέσκα απεικόνιση των ισχυρών προσώπων (πολλά κοντινά πλάνα δυσανάλογου μεγέθους σε σχέση με το background), ευφυή χρήση του πλήθους που, ο έλεγχός του έτσι κι αλλιώς, είναι το διακύβευμα της σειράς.    

Ο (Σορεντίνο) καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην αγάπη του για τελετουργικές σκηνές (μια που έχει το ιδανικό σκηνικό τώρα για να την αξιοποιήσει) την εξερεύνηση θεμελιωδών εννοιών της ζωής μας, αλλά και το αναμφίβολο σασπένς που μπορεί να περιέχει ένας τόσο ερμητικά κλειστός κόσμος όπως αυτός που περιγράφει. Έχει αρκετό χρόνο για να αναπτύξει όλα αυτά περαιτέρω, 10 ώρες είναι αυτές άλλωστε, και να φτιάξει μια σειρά που είτε την αγαπήσει κάποιος είτε όχι, μπορεί εύκολα να αντιληφθεί την διαφορετικότητά της. Το ξεκίνημα πάντως είναι πολύ υποσχόμενο.