The Defenders - Οι Προστάτες της Marvel(2017)

Ήταν ότι περίμενα και ίσως είναι από τα καλύτερα και πιο καλοφτιαγμένα team ups. Υπήρχε λόγος να αναλύσουν το παρελθόν των χαρακτήρων αυτών και να δείξουν τους λόγους για τους οποίους δεν θα ήταν εύκολο να αποδεχτούν ο ένας τη βοήθεια του άλλου αλλά και τα καλά που θα προκύψουν από αυτή τους τη συνεργασία.

Το γεγονός ότι είναι μικρή σε επεισόδια (αλλά χορταστική σε διάρκεια, κάνει τις εξελίξεις ακόμα πιο γρήγορες, η δράση είναι εξαιρετικά χορογραφημένη, καταφέρνει να είναι έξοχο σαν εκτέλεση, υπάρχει πολύ καλός ρυθμός, ωραία ιστορία και ενδιαφέρουσες ανατροπές, ενώ γενικότερα μεγαλώνει κατά πολύ τον πήχη για το είδος,

Το ότι ήταν μόλις 8 τα επεισόδια, βοήθησε στο γεγονός να μην γίνει ακόμα περισσότερο σούπα η ιστορία και να έχει ένα σχετικά υποφερτό ρυθμό.

Aπό το DEFENDERS λείπει μια δημιουργική ματιά γεμάτη προσωπικότητα, όπως αυτή του σκοτεινού εγκληματικού κόσμου που μας παρουσίασε το DAREDEVIL, του noir ψυχογραφήματος του JESSICA JONES και του κοινωνικοπολιτικού σχολίου του LUKE CAGE. Στην θέση της προτιμάει μια πιο στάνταρ προσέγγιση, πράγμα λογικό όταν πρέπει να συνδυαστούν οι κόσμοι και οι ιστορίες τεσσάρων διαφορετικών χαρακτήρων.

Μου άρεσε που είδα όλους τους χαρακτήρες μαζί και η υπόθεση ήταν αρκετά βατή, απλά το περίμενα ίσως καλύτερο... πιο αυθεντικό, όπως ήταν και τα origins των ηρώων του.

Περιμέναμε καιρό την ένωση των τεσσάρων ηρώων και το αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικό μεν, όχι όσο δυνατό θα ήθελα όμως!

Το πρόβλημα είναι ότι εδώ επιλέχθηκε ένα storyline που έβαζε στον κέντρο του έναν εξαιρετικά αδύναμο χαρακτήρα (ναι, για τον Iron Fist λέμε πάλι) και μια μυθολογία που στις προηγούμενες σειρές είτε απουσίαζε εντελώς (Jessica Jones, Luke Cage) είτε αποτελούσε στοιχείο που τις έκανε χειρότερες απ' ό,τι πριν (δεύτερη σεζόν Daredevil). Αν απουσίαζε κι η ταυτόχρονα ευαίσθητη και επιβλητική ερμηνεία της Sigourney Weaver, τότε θα ήταν σχεδόν αδύνατον να πάρουμε στα σοβαρά τους villains του Defenders.

Στην προσπάθεια τους να παραδώσουν κάτι στεγνό, χωρίς περιττολογίες, ο Ντάγκλας Πέτρι και ο Μάρκο Ραμίρεζ, οι δημιουργοί, έχασαν την περίφημη λεπτή γραμμή.

Η αδυναμία του The Defenders να αποκτήσει τη δική του ταυτότητα φαίνεται και στην αισθητική του καθώς αδυνατεί να σχηματίσει το δικό του μοναδικό στυλ, το δικό του αισθητικό χαρακτήρα, όπως συνέβη με το Luke Cage. Αντίθετα, αποτελεί το συνονθύλευμα των αισθητικών κατευθύνσεων που είχαν πάρει οι προηγούμενες σειρές, χωρίς όμως να μπορεί να τα αφομοιώσει σε ένα ομοιόμορφο αποτέλεσμα.

Αυτό που μας έφερε το Τhe Defenders ήταν ένας άνευρος, βαρετός, κατακερματισμένος και... χάρτινος εχθρός στο πρόσωπο των εκπροσώπων του Hand, της πιο βαρετής οργάνωσης ninja στην ιστορία των οργανώσεων ninja, γενναίες δόσεις κενού, εγκεφαλικά νεκρού διαλόγου σαπουνόπερας και πιο πρόχειροφτιαγμένη δράση.