Collateral - 4 Ημέρες(2018)

Ο συγγραφέας της σειράς δεν ήταν τυχαία υποψήφιος δυο φορές για Όσκαρ Σεναρίου. Έχει γράψει ένα σενάριο πολλαπλών ανατροπών, το οποίο ο Κλάρκσον σκηνοθετεί με συνέπεια και κλιμακούμενη ένταση μέχρι το συγκλονιστικό φινάλε.

Είναι αριστούργημα και σας την συστήνω ανεπιφύλακτα. Είναι μόνο 4 επεισόδια και όταν τελειώνει, θέλεις κι΄ άλλο.

Η σκηνοθετική δουλειά είναι σε αρκετά καλό επίπεδο ενώ η ερμηνεία της Mulligan είναι αξιόλογη.

Tη βλέπεις μέχρι το τέλος, αλλά η ένταση του 1ου επεισοδίου δεν ακολουθείται όσο θα περίμενες στα επόμενα και κυρίως στο φινάλε. Δεν αναζήτησε εύκολες λύσεις, αλλά στο τέλος ναι μεν παραδέχεσαι την αλάνθαστη δουλειά αλλά δεν παραβλέπεις πως ίσως χάθηκε μια ευκαιρία για κάτι πανίσχυρο...

Ο Χερ έχει μεγάλες ιδέες για τα ζητήματα που θέλει να θίξει, τις αδικίες του μεταναστευτικού συστήματος δηλαδή, τις ταξικές διαφορές, το μετατραυματικό σοκ που αφήνει ένας πόλεμος, αλλά μονάχα τέσσερις ώρες για να τις αναπτύξει. Αυτό πρακτικά τον αναγκάζει να χρησιμοποιεί τους χαρακτήρες του για εύκολες παρακάμψεις που απλουστεύουν το νόημα για να εκφράσουν τα προσωπικά του πιστεύω, αντί να τους δώσει δικές τους φωνές. Το μυστήριο όμως παραμένει ζωντανό και ολοκληρώνεται σε ένα εκρηκτικό συναισθηματικά φινάλε.

Το Collateral δεν είναι η καλύτερη σειρά που θα δείτε, αλλά έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που συνδυάζει το μυστήριο με τα σύγχρονα πολιτικά προβλήματα του Ηνωμένου Βασιλείου και όχι μόνο. Μπορεί να μην το κάνει πάντα καλά, αλλά φτάνει πολύ κοντά στον στόχο και αυτό είναι το σημαντικό.

Το Collateral μοιάζει με μια άνοστη τούρτα πανέμορφα στολισμένη με πλούσιο γλάσο. Λυπάσαι να τη πετάξεις, αλλά όταν δοκιμάσεις, συνειδητοποιείς ότι είναι σκέτη ζάχαρη με νερό.