Leaving Neverland(2019)

Περισσότερο από κατηγορητήριο του Michael Jackson, όμως, το Leaving Neverland χρησιμεύει ως μνημείο για τη σημασία της διαρκούς επαγρύπνησης και τους κινδύνους που κρύβουν το star system, η κουλτούρα θεοποίησης ανθρώπων και η γονική αμέλεια. Έστω και μισή ώρα από το ντοκιμαντέρ μπορεί να αποβεί πολύ πιο χρήσιμη ως προληπτικό μέτρο, από ανόητες μνησικακίες άνευ ουσίας όπως είναι το όψιμο μποϊκοτάζ της τέχνης του Jackson – η οποία δεν έφταιξε ποτέ σε τίποτα.

O Νταν Ριντ πετυχαίνει το αυτονόητο. Να είναι αδύνατο να αγνοήσεις όσα ακούς και βλέπεις. Το "Leaving Neverland" στις τέσσερις ώρες του, έχει τη δική του ετυμηγορία για τον Wacko Jacko. Μένει η δική σου.

Υπάρχει ζήτημα δεοντολογίας και ίσων αποστάσεων, ναι. Επισημαίνεται συνεχώς στον σκηνοθέτη, όπου τον καλούν να μιλήσει. Κι ο ίδιος απαντά ότι δεν έχει κάνει μια ταινία για τον Μάικλ Τζάκσον, αλλά για τα δύο θύματά του.

Περισσότερο από ένα ακόμη πιο βαθύ ρήγμα στην έτσι κι αλλιώς σημαδεμένη από τις διαχρονικές κατηγορίες για παιδεραστία υστεροφημία του Μάικλ Τζάκσον, το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ του ΗΒΟ είναι, μέσα στη φλύαρη και ατελή του τεκμηρίωση, μια σε στιγμές ανατριχιαστική καταγραφή της μεγάλης εικόνας της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών.

Η ηχηρή απουσία οποιουδήποτε αντίλογου δημιουργεί ένα κενό και, ίσως, βάζει και σε υποψίες για τις προθέσεις του δημιουργού. Άλλωστε, σε κάθε περίπτωση, ότι ισχύει στο δικαστήριο θα πρέπει να ισχύει και σε ένα ντοκιμαντέρ: ο κατηγορούμενος ή έστω οι συγγενείς του θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.